“อู… อู…”
หวังต้าชุนไล่ตามไปพลาง แสร้งทำเสียงผีต่อไป
บนหลังแบกหญ้าไว้สองกระสอบใหญ่ ในมือยังกำสมุนไพรจีนไว้ด้วย
ถ้าไม่ได้จงใจผ่อนฝีเท้า ป่านนี้เขาคงตามสองคนนั้นทันไปแล้ว
จางฉางกุ้ยกับเถียนเสี่ยวฮุ่ยกรีดร้องไปพลาง วิ่งลงเขาไปพลาง
ทั้งคู่ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น อาศัยความมืดพรางตัว วิ่งเตลิดลงเขาอย่างทุลักทุเล
“วิ่งสิ...”
“รีบวิ่งเร็ว...”
“ท่านปู่ผี อย่าตามมาเลย...”
....
ตรงปากทางเข้าหมู่บ้านด้านล่างเขา หลิวชุนฮวากับคนอื่น ๆ เข็นรถลากมาขวางทางเข้าไว้จนมิด
หลิวชุนฮวา หลิวอวี้หลัน และจ้าวซิ่วเหมยยืนอยู่แถวหน้า!
ส่วนคนที่เหลือยืนอยู่สองข้างทาง
ทำแบบนี้ก็ป้องกันไม่ให้สองคนที่กำลังลงเขาหนีไปทางอื่นได้
คนที่อยู่ด้านล่างได้ยินเสียงร้องตะโกนจากบนเขา
เสียงนั้นดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
“ฟังจากเสียงแล้ว ชายหญิงคู่นี้คงตกใจไม่น้อยเลยนะ!”
“ไม่รู้ว่าไอ้สองคนซวย ๆ นั่นเป็นใครกัน!”
“ได้ยินต้าชุนบอกว่าทั้งคู่ไม่ได้ใส่เสื้อผ้าสักชิ้น!”
พวกผู้หญิงในหมู่บ้านได้ยินแล้วก็พากันสนใจขึ้นมาทันที
...
หลิวชุนฮวากระซิบกำชับว่า “เดี๋ยวฟังฉันสั่งนะ!”
“ฉันบอกให้จุดไฟเมื่อไหร่ ค่อยจุด!”
“ห้ามปล่อยให้สองคนนั้นหนีไปได้เด็ดขาด!”
ทุกคนพยักหน้ารับอย่างแรง
พวกเธอจ้องปากทางลงเขาเขม็ง
ไม่นานนัก เงาร่างสองร่างที่เดินโซเซก็พุ่งตรงมาทางปากทาง
“ทุกคนเตรียมพร้อม!”
“ช่วงเวลาตื่นเต้นกำลังจะมาถึงแล้ว ห้ามปล่อยให้สองคนนั้นหนีไปเด็ดขาด!”
หลิวชุนฮวากระซิบกำชับอีกครั้ง
ใกล้จะถึงปากทางเข้าหมู่บ้านแล้ว จางฉางฟู่จึงผ่อนฝีเท้าลง
“ในที่สุดก็ใกล้ถึงปากทางแล้ว พอเข้าหมู่บ้านก็ไม่เป็นไรแล้ว!”
เขาหอบหายใจ พลางปลอบเถียนเสี่ยวฮุ่ย