จางฉางฟู่ก้มหน้า ไม่กล้าพูดอะไร
ชาวบ้านรอบข้างได้แต่มองเงียบ ๆ ไม่มีใครกล้าส่งเสียงโห่ฮา
เพราะจางฉางจวินยังอยู่ที่นี่
ปกติเขาวางอำนาจบาตรใหญ่มาก
บางครั้งแม้แต่ผู้ใหญ่บ้านก็ยังไม่อยู่ในสายตา
หลิวชุนฮวาบอกเรื่องพนันระหว่างหวังต้าชุนกับจางฉางฟู่ให้เหลิ่งเนี่ยนเนี่ยนรู้ตั้งนานแล้ว
เหลิ่งเนี่ยนเนี่ยนคิดว่าถึงเวลาต้องเติมเชื้อไฟอีกสักหน่อย
“จะบอกทุกคนเรื่องหนึ่ง จางฉางฟู่ไม่ได้แค่หักเงินช่วยเหลือผู้พิการทางจิตของหวังต้าชุนไป”
“เขายังหักเงินช่วยเหลือค่าเมล็ดพันธุ์ที่ทางตำบลแจกให้ชาวบ้านทุกคนด้วย!”
“อะไรนะ?”
คนแรกที่ได้สติคือหลี่เต๋อกุ้ย
เขาไม่เคยรู้เรื่องเงินช่วยเหลือนี้มาก่อนเลย
“หัวหน้าเหลิ่ง คุณแน่ใจเหรอ?”
เหลิ่งเนี่ยนเนี่ยนยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ก่อนยื่นหลักฐานให้หลี่เต๋อกุ้ยทันที
พอเห็นหลักฐาน หลี่เต๋อกุ้ยก็โกรธจัด
“ไอ้จางฉางฟู่ แกกล้าแอบยักยอกเงินลับหลังฉันงั้นเหรอ!”
“ชาวบ้านทุกคน พวกเราจะปล่อยจางฉางฟู่ไปง่าย ๆ ไม่ได้ใช่ไหม!”
เมื่อหลี่เต๋อกุ้ยตะโกนขึ้นมา ชาวบ้านก็พากันโกรธแค้นอย่างมาก
“จางฉางฟู่ คุกเข่าลง รีบขอโทษหวังต้าชุนเดี๋ยวนี้!”
“พวกแกจะทำอะไร!”
จางฉางจวินลุกขึ้นยืน
เขาไม่อยากเห็นคนในหมู่บ้านรังแกจางฉางฟู่
“ฉันจะฆ่าพวกแกให้หมด!”
ตำรวจสองนายเดินเข้าไปหาจางฉางฟู่
“จางฉางฟู่ คุณครอบครองอาวุธปืนอย่างผิดกฎหมายและข่มขู่ประชาชน ตอนนี้คุณถูกจับแล้ว!”
จางฉางจวิน อันธพาลประจำหมู่บ้าน ถูกจับไปแล้ว
ทุกคนพากันโห่ร้องด้วยความยินดี
หม่าเซิ่วเจินฉวยโอกาสพูดว่า “ฉางจวิน ก่อนหน้านี้ฉันเตือนนายแล้วให้รีบวางปืน ไม่อย่างนั้นจะต้องติดคุก”