เมื่อได้ยินหวังต้าชุนพูดเช่นนั้น เถียนเสี่ยวฮุ่ยก็พยักหน้า
“ได้จ้ะ น้องต้าชุน ฉันเชื่อนาย เดี๋ยวฉันไปตำบลต้าหนิวตอนนี้เลย!”
หลังวางสายหวังต้าชุนและเก็บเอกสารกลับที่เดิม เถียนเสี่ยวฮุ่ยก็เดินทางไปยังศูนย์อาบน้ำในตำบลต้าหนิว
วิลล่าของวัวอี้เสวี่ย
“มีเรื่องอะไรเหรอ ถึงได้ดีใจขนาดนี้!”
วัวอี้เสวี่ยใช้นิ้วแตะจมูกหวังต้าชุนเบา ๆ
“เรื่องดี! เรื่องดีมากด้วย!”
หวังต้าชุนโอบวัวอี้เสวี่ยเข้ามาในอ้อมแขน
“พวกเราเจอหลักฐานความผิดของผู้ใหญ่บ้านแล้ว พรุ่งนี้จะเอาหลักฐานไปยื่นให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้อง!”
“แบบนี้อุปสรรคในหมู่บ้านก็หมดไปแล้ว!”
“อืม! นี่เป็นข่าวดีจริง ๆ”
วัวอี้เสวี่ยพยักหน้า
“ยังมีอีกไหม?”
“แน่นอนว่ามี!”
น้ำเสียงของหวังต้าชุนเต็มไปด้วยความตื่นเต้นจนปิดไม่มิด
“อันธพาลประจำตำบลก็ถูกฉันจัดการได้อย่างง่ายดายเหมือนกัน”
“ต่อไปฉันก็เปิดแปลงปลูกผักในหมู่บ้านได้อย่างสบายใจแล้ว!”
วัวอี้เสวี่ยลุกขึ้น รินไวน์แดงให้สองแก้ว
“นี่เป็นข่าวดีจริง ๆ พวกเราควรฉลองกันสักหน่อย!”
ทั้งสองชนแก้ว ก่อนดื่มไวน์แดงจนหมดแก้ว
หวังต้าชุนมองวัวอี้เสวี่ยที่ผล็อยหลับไปแล้ว แต่ตัวเขากลับนอนไม่หลับ
วันนี้เป็นวันที่ห้าแล้ว แต่ยังไร้วี่แววของร่างหยินบริสุทธิ์อีกสองคน
หวังต้าชุนเริ่มรู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมาเล็กน้อย
พรุ่งนี้เขาต้องกลับหมู่บ้านอวี้สุ่ย จึงคิดว่าจะลองตามหาในหมู่บ้านดู
จ้าวซิ่วเหมยหมอประจำหมู่บ้าน หวังซิ่วซิ่วเจ้าของร้านขายของชำ เหลียงชุ่ยหัวหน้าสตรี...