หม่าเหย่ฉายกวาดตามองทุกคน น้ำเสียงไม่หยิ่งผยองเหมือนก่อนอีกแล้ว
“ทุกคนไม่ต้องตื่นตกใจ ฉันแค่มาคุยกับต้าชุนเท่านั้น”
“ฉันไม่ได้มาหาเรื่อง พวกคุณ...กลับไปกันเถอะ!”
“ไม่ต้องห่วง!”
แต่ชาวบ้านกลับไม่มีใครยอมไป
จนปัญญา หม่าเหย่ฉายจึงได้แต่เรียกหลี่เต๋อกุ้ยมาหา
“ยืนทำอะไรกันอยู่?”
หลี่เต๋อกุ้ยเพิ่งเดินมาถึงก็หันไปตวาดชาวบ้านเสียงดัง
แต่พอเดินมาถึงข้างหม่าเหย่ฉาย น้ำเสียงของเขาก็แฝงความประจบขึ้นมาเล็กน้อย
“พี่ลูกพี่ลูกน้อง ทำไมถึงมาคนเดียวล่ะ?”
“หวังต้าชุนคนนี้ไม่ใช่คนโง่คนเดิมแล้ว ถ้าพี่อยากจัดการเขา ต้องพาคนมาเพิ่มหน่อย!”
“เอาให้เหมือนคราวก่อนนั่นแหละ”
หม่าเหย่ฉายเหลือบมองชาวบ้านรอบข้าง ก่อนเอ่ยเสียงเบา “คราวนี้ฉันมาหาหวังต้าชุน มีเรื่องอยากขอให้เขาช่วย!”
“อะไรนะ? พี่จะขอร้องเขา?”
หลี่เต๋อกุ้ยมองหม่าเหย่าฉายอย่างไม่เข้าใจ
“พี่มีเรื่องอะไรต้องขอให้เขาช่วย?”
“พี่ลูกพี่ลูกน้อง ฉันเป็นผู้ใหญ่บ้าน เรื่องในหมู่บ้านจะมีอะไรที่ฉันจัดการไม่ได้ด้วยหรือ?”
เรื่องที่พูดยากเช่นนี้ หม่าเหย่าฉายย่อมบอกหลี่เต๋อกุ้ยไม่ได้
เขาเอ่ยเสียงเบา “นายช่วยทำให้ชาวบ้านกลับไปได้ก็ดี”
หลี่เต๋อกุ้ยเหลือบมองหม่าเหย่าฉาย เขาคิดไม่ตกจริง ๆ
เพิ่งไม่ได้เจอกันแค่สองวัน ไอ้ “เสือหม่า” ผู้เลื่องชื่อแห่งตำบลต้าหนิว ทำไมตอนนี้ถึงได้ดูเหมือนแมวป่วยไปเสียแล้ว?
โดยเฉพาะตอนพูดถึงหวังต้าชุน ร่างของเขาถึงกับสั่นระริก
“พี่ใหญ่ ดูฉันจัดการเอง!”
หลี่เต๋อกุ้ยยังคงวางท่าอวดดีเช่นเคย
เพราะนอกจากหม่าเหย่าฉายจะเป็นที่พึ่งของเขาแล้ว ยังมีหลี่เต๋อเฉวียนลูกพี่ลูกน้องอีกคนด้วย