แต่หม่าเหย่าฉายนึกถึงคำพูดโหด ๆ ที่ทิ้งท้ายไว้ตอนออกจากหมู่บ้านอวี้สุ่ย
“ถ้าข้ากลับมาหาเจ้า ข้าจะยอมเป็นหลานเจ้าเลย!”
สุดท้ายหม่าเหย่าฉายก็ยังลังเล เขาคิดว่าจะลองอีกสักครั้งคืนนี้
เขาจึงกลับไปที่ห้องตรวจเพื่อหาคุณหมอสาวสวยคนนั้น
เมื่อเห็นหม่าเหย่าฉายกลับมา คุณหมอสาวก็ยิ้มถามว่า “คุณผู้ชายคิดได้แล้วหรือคะ?”
“ฉันบอกแล้วไงว่าให้ผ่าตัด ถึงตอนนั้นก็ไม่กระทบการใช้งานเลยสักนิด!”
“จ่ายยาเม็ดสีฟ้าให้ฉัน!”
หม่าเหย่าฉายตะคอกอย่างโมโห
“เอาขนาดสูง!”
คุณหมอสาวชะงักไป
แต่สำหรับคนไข้แบบหม่าเหย่าฉาย เธอก็ยังจัดยาให้ตามต้องการ
หลังได้ยาแล้วหม่าเหย่าฉายก็ดีใจมาก
“ฮึ!”
“คราวก่อนที่ซื้อมาเป็นยาปลอม!”
“คราวนี้ซื้อจากโรงพยาบาล คงไม่ใช่ยาปลอมหรอกนะ!”
“ไม่เชื่อก็ลองดู คืนนี้ฉันต้องไหวแน่!”
หม่าเหย่าฉายกำยาไว้แน่น ก่อนกลับไปยังศูนย์อาบน้ำตำบลต้าหนิวด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม
เขาคิดว่าคืนนี้ต้องลองเปลี่ยนคนดู
ผู้หญิงที่ศูนย์อาบน้ำพวกนั้นเขาเบื่อหมดแล้ว
คิดไปคิดมา หม่าเหย่าฉายก็รู้สึกว่าเถียนเสี่ยวฮุ่ยเป็นผู้หญิงที่ไม่เลว
หน้าตาก็ดี รูปร่างก็สวย
“เอาตามนี้แหละ คืนนี้ให้เถียนเสี่ยวฮุ่ยมาปรนนิบัติฉัน!”
......
ในเวลาเดียวกัน ภายในคฤหาสน์หรูหราในตัวอำเภอชิงสุ่ย แสงไฟส่องสว่างอบอุ่น
หวังต้าชุนกับวัวอี้เสวี่ยกินมื้อเย็นเสร็จแล้ว
ทั้งคู่ต่างพักให้หายมึนกันครู่หนึ่ง
“ต้าชุน!”
วัวอี้เสวี่ยยื่นเอกสารชุดหนึ่งให้หวังต้าชุน
“ร้านอาหารแนวฟาร์มในอำเภอตงหยาง เราจะเริ่มเมื่อไหร่?”
หวังต้าชุนกวาดตามองเอกสาร
“พี่เสวี่ย ผมว่ายังไม่ใช่จังหวะที่เหมาะที่สุดตอนนี้”