บทที่ 52 พวกเราผ่าตัดได้
วัวอี้เสวี่ยยังไม่ทันได้พูดอะไร หวังต้าชุนก็จูบเธอทันที
จุมพิตเร่าร้อนค่อย ๆ ทำให้วัวอี้เสวี่ยเคลิบเคลิ้ม
“ต้าชุน...”
เธอกระซิบข้างหูหวังต้าชุนด้วยสติที่เหลืออยู่
“ขึ้นไปที่ห้องนอนชั้นบน...”
“ฉัน...เตรียมตัวไว้...นานแล้ว...”
หวังต้าชุนอุ้มวัวอี้เสวี่ยขึ้นมาในอ้อมแขน
วัวอี้เสวี่ยร้องเสียงหลง ก่อนร่างทั้งร่างจะแนบชิดกับอ้อมอกของหวังต้าชุน
หวังต้าชุนไม่ได้ขึ้นลิฟต์ แต่เดินขึ้นบันไดไปแทน
เขาก้าวรวดเดียวหลายขั้น เพียงไม่กี่วินาทีก็มาถึงหน้าห้องนอน
ผ้าม่านในห้องนอนปิดสนิท แสงแดดส่องเข้ามาไม่ได้
ในห้องเปิดไฟสีชมพูไว้
แสงไฟนั้นชวนให้บรรยากาศคลุมเครือ ทั้งยังเจือความกำกวมอยู่เล็กน้อย
หวังต้าชุนไม่ลังเล เดินเข้าไปในห้องนอนทันที
ภายในห้องอบอวลด้วยกลิ่นหอมอ่อน ๆ
เป็นกลิ่นกุหลาบผสมดอกลิลลี่
ดูท่าวัวอี้เสวี่ยจะชอบดอกกุหลาบกับดอกลิลลี่
บนเตียงปูผ้าปูสีขาวสะอาด
หวังต้าชุนวางวัวอี้เสวี่ยลงบนเตียง แล้วใช้แขนทั้งสองข้างยันไว้ข้างเอวของเธอ
ชุดกี่เพ้าสีแดงสดที่วัวอี้เสวี่ยสวมแผ่ลงบนผ้าปูสีขาว ราวกับดอกกุหลาบที่กำลังเบ่งบาน
แสงสีชมพูตกกระทบเรือนร่าง ทำให้ผิวของเธอดูงดงามเย้ายวนยิ่งขึ้น
“ต้าชุน...”
เสียงของวัวอี้เสวี่ยสั่นเครือ
เธอยื่นมือมาแตะแก้มของหวังต้าชุน
“หืม?”
หวังตุ้นจ้องวัวอี้เสวี่ยไม่วางตา
“คุณจะคิดไหมว่าฉัน...”
หวังต้าชุนคล้ายจะรู้ว่าวัวอี้เสวี่ยกำลังจะพูดอะไร จึงจูบเธออีกครั้ง
เสียงลมหายใจภายในห้องเริ่มถี่กระชั้นขึ้นเรื่อย ๆ