เมื่อได้ยินหวังต้าชุนพูดเช่นนั้น หม่าเซิ่วเจินก็ยิ้มออกมา
“คืนนั้นคุณยังจำได้ไหม?”
หวังต้าชุนไม่คิดเลยว่าหม่าเซิ่วเจินจะถามตรงขนาดนี้
“จำได้สิ! พี่สะใภ้ซิ่วอวี้กลับมาพอดี...”
หม่าเซิ่วเจินรีบตัดบทหวังต้าชุน ใบหน้าของเธอแดงก่ำ ก้มหน้าลงต่ำ
“จำได้ก็ดีแล้ว ไม่ต้องพูดออกมาหรอก!”
“ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวคุณ...ยัง...ยัง...”
คำพูดต่อจากนั้นเบาจนแทบไม่ได้ยิน
“ยัง...จะไปห้องฉันไหม?”
หวังต้าชุนพยักหน้า
หม่าเซิ่วเจินยิ้มอย่างมีความสุข
“งั้นคุณไปอาบน้ำก่อน ฉันเตรียมมื้อเย็นไว้แล้ว!”
เธอวิ่งจากไปอย่างร่าเริง
หวังต้าชุนมองตามแผ่นหลังของหม่าเซิ่วเจิน ก่อนพยักหน้าอย่างพึงพอใจ
นี่สินะ เสน่ห์ของผู้หญิงที่เติบโตเต็มวัย?
กระทั่งมองไม่เห็นแผ่นหลังของหม่าเซิ่วเจินแล้ว หวังต้าชุนจึงยกหญ้าสองกระสอบกับสมุนไพรป่าขึ้นบ่า แล้วเดินกลับบ้าน
พอกลับถึงบ้าน หวังต้าชุนก็เติมหญ้าให้ “ต้าพ่าว” เล็กน้อย ส่วนที่เหลือเก็บไว้ให้มันกินในฤดูหนาว
จากนั้นเขานำบัวหิมะ ตังกุยป่า และชวนซยงป่าใส่ไหกระเบื้อง แล้วแช่ในน้ำเย็น!
จัดการทุกอย่างเสร็จ หวังต้าชุนก็เดินไปยังห้องของหลิวอวี้หลัน
เมื่อเห็นผู้หญิงสองคนกำลังยุ่งอยู่ในครัว เขายื่นฝ่ามือออกมา
กลางฝ่ามือมีแสงสีเขียวอ่อนผุดขึ้นชั้นหนึ่ง
แสงนั้นค่อย ๆ รวมตัว กลายเป็นของเหลวสีเขียวมรกต