หวังต้าชุนยังไม่ทันพูด หม่าเซิ่วเจินก็ถือชามกับตะเกียบออกไปแล้ว
หวังต้าชุนจิบชาอึกหนึ่ง ก่อนเตรียมขึ้นชั้นบน
หวังซิ่วอวี้นั่งรอเงียบ ๆ อยู่ในห้อง
ครั้งก่อน เธอยังไม่รู้ว่าหวังต้าชุนกลับมามีสติเป็นปกติแล้ว
เพื่อให้หวังต้าชุนเป็นฝ่ายเริ่ม เธอจึงสวมชุดนอนสีดำ
ครั้งนี้เธอคิดอยู่นาน สุดท้ายก็ไม่ได้สวมชุดนอนสีดำตัวนั้น
ก๊อก ๆ ๆ!
เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู ลมหายใจกับหัวใจของหวังซิ่วอวี้ก็เต้นถี่ขึ้นฉับพลัน
“เข้ามา...เข้ามาได้เลย...”
“ประตู...ไม่ได้ล็อก...”
เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย
หวังต้าชุนผลักประตูเข้ามา
ไฟในห้องนอนไม่สว่างเท่าคืนนั้น แสงจึงสลัวลงเล็กน้อย
ดูท่าว่าหวังซิ่วอวี้คงเขินอาย
อย่างไรเสีย หวังต้าชุนก็ไม่ได้โง่แล้ว
“ต้าชุน มาแล้วเหรอ...”
หวังซิ่วอวี้ตบที่ว่างข้างตัวเบา ๆ
“รีบมานั่งสิ!”
หวังต้าชุนพยักหน้า
เขามองหวังซิ่วอวี้แวบหนึ่ง
หวังซิ่วอวี้ที่นั่งอยู่ริมเตียงดูเขินอายและหวาดหวั่นอยู่เล็กน้อย ไม่ร้อนแรงเหมือนเมื่อคืนก่อนเลย
เธอสวมเสื้อบางสีขาว
เสื้อตัวนั้นผ่าอก และข้างในมีเอี๊ยมสีแดงสวมอยู่
เอี๊ยมสีแดงสดแบบนี้ คนในเมืองเลิกใส่กันนานแล้ว
แต่หวังต้าชุนกลับคิดว่าเอี๊ยมแดงสดนี่แหละสวยที่สุด
หวังต้าชุนนั่งลงข้างหวังซิ่วอวี้
วันนี้หวังซิ่วอวี้ยังคงฉีดน้ำหอม
กลิ่นน้ำหอมวันนี้ต่างจากครั้งก่อนอยู่บ้าง
วันนี้กลิ่นเข้มข้นกว่า และชวนให้เคลิบเคลิ้มยิ่งกว่า