“ฮี่ ๆ ๆ...”
หวังต้าชุนจงใจหัวเราะอย่างคนปัญญาอ่อน
“ผม...ตอนบ่ายต้องไปตัดหญ้า...”
“พะ...พรุ่งนี้ก็แล้วกัน...”
“ได้!”
เมื่อเห็นหวังต้าชุนตอบตกลง มุมปากของเถียนเสี่ยวฮุ่ยก็คลี่ยิ้มกว้าง
“ต้าชุน อยากกินอะไรก็บอกพี่สะใภ้ไว้ล่วงหน้านะ พี่จะทำให้”
“หมั่น...หมั่นโถว!”
“ได้เลย! พี่จะนึ่งหมั่นโถวให้ แล้วก็ซื้อเนื้อกับไก่ย่างให้ด้วย พรุ่งนี้พี่จะรออยู่บ้านนะ!”
เมื่อเห็นหวังต้าชุนตอบตกลง หลี่เต๋อกุ้ยก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ
ดูท่าแผนพรุ่งนี้จะสำเร็จแล้ว
หลิวชุนฮวาดึงหวังต้าชุนมาไว้ข้างหลัง
“พวกคุณคิดจะหลอกต้าชุนใช่ไหม จะวางแผนชั่วอะไรอีกล่ะ!”
หลิวอวี้หลันก้าวออกมายืนด้วย
“ต้าชุนของเราไม่ไป!”
ทั้งสองคนดูเหมือนจะลืมไปแล้วว่าตอนนี้หวังต้าชุนกลับมามีสติเป็นปกติ
หวังต้าหนิวก้าวออกมา
“พวกเธอสองคนเป็นแม่ม่าย คิดจะทำอะไรกัน!”
“ฉันเป็นลูกพี่ลูกน้องของต้าชุน ส่วนเสี่ยวฮุ่ยก็เป็นพี่สะใภ้ของเขา”
“พวกเราสองคนจะดูแลต้าชุนแล้วมันผิดตรงไหน!”
“พวกเธอเป็นคนนอก มาขวางแบบนี้ คิดจะฮุบเงินชดเชยสามแสนหยวนของต้าชุนหรือไง!”
หวังต้าชุนเกาตัวทั้งสองคนเบา ๆ คล้ายกำลังบอกพวกเธอว่าเขากลับมามีสติแล้ว
“พี่สะใภ้ทั้งสอง ผม...ผมจะไป ผมจะไป...กินหมั่นโถว...”
เถียนเสี่ยวฮุ่ยมองทั้งสองคนแวบหนึ่ง
“ฮึ ต้าชุนยังตกลงแล้ว พวกเธอสองคนเป็นคนนอกกลับมาขวาง คิดจะทำอะไรกันแน่!”
หลิวชุนฮวากับหลิวอวี้หลันเหมือนจะเข้าใจความหมายของหวังต้าชุน จึงไม่ได้พูดอะไรต่อ
หลี่เต๋อกุ้ย หวังต้าหนิว และเถียนเสี่ยวฮุ่ยจากไปอย่างอารมณ์ดี
หลังจากทั้งสามเดินห่างออกไป หลิวชุนฮวาก็ตบไหล่หวังต้าชุนเบา ๆ “ต้าชุน หวังต้าหนิวกับเสี่ยวฮุ่ยชวนเธอไป ต้องมีแผนอะไรแน่!”