เถียนเสี่ยวฮุ่ยมองท่าทางซื่อบื้อของหวังต้าชุนแล้วก็ยิ่งหัวเราะอย่างมีความสุข
「เจ้าตัวแสบ ยังคิดจะกินพี่สะใภ้อีกหรือ」
「พี่สะใภ้เก่งมากนะ กลัวแต่นายจะรับไม่ไหว」
พอได้ยินเสียงยั่วยวนของเถียนเสี่ยวฮุ่ย หลิวอวี้หลันกับหลิวชุนฮวาก็เดินออกมาจากห้อง
หลิวชุนฮวาพูดเสียงดังขึ้นมาทันที 「ต้าชุน ระวังตัวหน่อยนะ อย่าให้ใครบางคนทำร้ายเอาได้」
เถียนเสี่ยวฮุ่ยกระอักกระอ่วนเล็กน้อย 「น้องชุนฮวา พูดอะไรแบบนั้น ฉันเป็นพี่สะใภ้ของต้าชุนนะ」
「พี่สะใภ้ก็เหมือนแม่ ฉันแค่ดูแลต้าชุนเท่านั้น」
「จะเรียกว่าทำร้ายเขาได้ยังไง」
หลิวชุนฮวาไม่ไว้หน้าเถียนเสี่ยวฮุ่ยแม้แต่น้อย
「ฮึ! ทำมาเป็นพูดดี ก่อนหน้านี้ทำอะไรอยู่ล่ะ」
「ก่อนหน้านี้ไล่ต้าชุนออกจากบ้านไปแล้วแท้ ๆ」
「ตอนนี้พอต้าชุนได้เงินชดเชยเวนคืนที่ดิน ก็เพิ่งรู้จักดูแลเขาขึ้นมา」
「พวกเธอคิดอะไรอยู่ พวกเรารู้กันชัดเจนหมดแล้ว」
หลิวอวี้หลันดึงชายเสื้อหลิวชุนฮวาเบา ๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วงขณะมองหวังต้าชุน
「ต้าชุน... ระวังตัวด้วยนะ ถ้ามีเรื่องอะไร ก็รีบกลับมา...」
หวังต้าชุนพยักหน้าหนักแน่น
พี่สะใภ้อวี้หลันยังเป็นห่วงเขาเหมือนเดิม
「เอาละ อยู่หมู่บ้านเดียวกัน เดินแค่ไม่กี่ก้าวก็ถึง ไม่ต้องทำเหมือนจะจากกันตลอดกาลหรอก」
เถียนเสี่ยวฮุ่ยโบกมืออย่างรำคาญ
「ไปกันเถอะ ต้าชุน กลับบ้านพี่สะใภ้ไปกินเกี๊ยวกัน」
「ฮี่ ๆ... ได้...」
หวังต้าชุนเดินตามเถียนเสี่ยวฮุ่ยไป
เขาหันกลับไปทำท่ากดโทรศัพท์ให้ทั้งสองคนดู
หลิวอวี้หลันกับหลิวชุนฮวาเห็นแล้วก็ดีใจมาก