พอได้รับข้อความจากหวังต้าชุน หลิวชุนฮวาก็กระโดดตัวลอยขึ้นมาทันที
“พี่สะใภ้อวี้หลัน ต้าชุนส่งข้อความมาแล้ว!”
“ส่งมาว่าอะไรล่ะ!”
หลิวอวี้หลันถามด้วยความสงสัย
“พี่ดูสิ!”
หลิวชุนฮวายื่นโทรศัพท์ให้หลิวอวี้หลัน
“พี่สะใภ้ เรียกคนทั้งหมู่บ้านไปบ้านต้าหนิว”
หลิวอวี้หลันเงยหน้ามองหลิวชุนฮวา
“ต้าชุนคิดจะทำอะไรกันแน่!”
“เราไม่ต้องไปสนใจมากหรอก ทำตามที่ต้าชุนบอกก็พอ!”
หลิวชุนฮวายิ้มหน้าบาน
ดูเหมือนเธอจะเดาออกแล้วว่าหวังต้าชุนคิดจะทำอะไร
เรียกคนทั้งหมู่บ้านไปที่นั่น แน่นอนว่าต้องให้หวังต้าหนิวกับเถียนเสี่ยวฮุ่ยขายหน้าต่อหน้าทุกคน!
หลิวชุนฮวาลุกขึ้นเตรียมออกไป
หวังต้าชุนส่งข้อความมาอีกครั้ง
“อ้อ พอผ่านร้านขายของชำก็เรียกต้าหนิวมาด้วย”
“บอกไปว่าเมียเขาเป็นบ้า ดึงดันจะข่มขืนต้าชุน!”
พอเห็นข้อความนี้ หลิวชุนฮวาก็หัวเราะลั่นทันที
“ฮ่า ๆ ๆ...”
“พี่สะใภ้อวี้หลัน รีบไปกันเถอะ!”
หลิวอวี้หลันชี้ไปยังผู้หญิงที่นอนอยู่บนเตียง ซึ่งหวังต้าชุนช่วยไว้เมื่อวาน
“น้องชุนฮวา ถ้าเธอฟื้นขึ้นมาระหว่างนี้จะทำยังไง!”
“ไม่ต้องห่วงหรอก อีกนานกว่าเธอจะฟื้น!”
หลิวชุนฮวาคว้าแขนหลิวอวี้หลันไว้
“ละครสนุกขนาดนี้ พี่จะพลาดไม่ได้เชียวนะ!”
“พี่ไม่อยากเห็นสองคนนั้นขายหน้าต่อหน้าคนทั้งหมู่บ้านหรือไง?”
“แต่...”
หลิวอวี้หลันยังลังเลอยู่เล็กน้อย
“แต่อะไรล่ะ ทำไมพี่ใจอ่อนนัก!” หลิวชุนฮวาพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “ลืมแล้วหรือว่าเถียนเสี่ยวฮุ่ยเกือบหลอกพี่ไปขายให้หมู่บ้านอื่น!”
“ถ้าฉันไม่รู้ตัวทัน พี่คงถูกเธอขายไปแล้ว”