หวังต้าชุนชะงักไปเล็กน้อย
เขาไม่คิดเลยว่าคนที่เข้ามาจะเป็นเถียนเสี่ยวฮุ่ย
“เธอ... มาได้ยังไง...”
หวังต้าชุนประหลาดใจอยู่ไม่น้อย
เถียนเสี่ยวฮุ่ยไม่ได้พูดอะไร เธอเดินมานั่งข้างหวังต้าชุนโดยตรง
“ฉันมาขอบคุณนาย!”
เสียงของเธอแผ่วเบา
“เมื่อกี้ที่ตีนเขา นายยังนึกถึงหน้าฉัน แล้วยอมให้ฉันใส่เสื้อเชิ้ตของนาย ขอบคุณนะ!”
หวังต้าชุนไม่คิดเลยว่าแค่การกระทำเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่นนี้ จะทำให้เถียนเสี่ยวฮุ่ยเปลี่ยนใจได้
“น้องต้าชุน ฉันรู้แล้วว่าตัวเองทำผิด พรุ่งนี้ฉันจะไปเก็บกวาดบ้านกับต้าเหนียว แล้วคืนบ้านให้นาย!”
หวังต้าชุนพยักหน้า
บ้านหลังนั้นเป็นของเขามาแต่เดิม เป็นสิ่งที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้
แต่ถึงอย่างนั้น หวังต้าชุนก็ยังระแวดระวังเถียนเสี่ยวฮุ่ยอยู่บ้าง
เขาตัดสินใจลองหยั่งเชิง “วันนี้ที่ลานบ้าน เธอพูดอะไรกับหม่าเหย่าฉาย?”
“ฉัน... ฉันบอกว่าน้ำเต้าหยกของนายมีค่ามาก”
เถียนเสี่ยวฮุ่ยก้มหน้าลง
“ลูกพี่ลูกน้องของฉันทำธุรกิจหยก เลยพอรู้เรื่องเครื่องหยกอยู่บ้าง!”
“อืม!”
หวังต้าชุนพยักหน้า
“แล้วพูดอะไรอีก?”
“ฉันยังบอกด้วยว่าร้านของลูกพี่ลูกน้องรับซื้อเครื่องหยก ฉันจะพาเขาไปดูที่ร้านของเธอ!”
“ดี!”
หวังต้าชุนมองเถียนเสี่ยวฮุ่ยแวบหนึ่ง
“งั้นพรุ่งนี้พาหม่าเหย่าฉายไปดูหยกก่อน”
“จำไว้นะ ฝากบอกอะไรหม่าเหย่าฉายแทนฉันด้วย!”
“เรื่องอะไร?”
หวังต้าชุนเอ่ยอย่างไม่รีบร้อน “บอกเขาว่าหยกชิ้นนี้มีผลสะท้อนกลับ”
“ถ้าร่างกายมีอาการผิดปกติเมื่อไร ให้มาหาฉันได้ทุกเมื่อ!”