เมื่อได้ยินว่าหวังซิ่วอวี้จะเข้ามา หม่าเซิ่วเจินก็รีบเอ่ยขึ้น
“อา...”
“ฉันไม่เป็นไร...”
“แค่อากาศร้อนไปหน่อย...”
“ต้าชุนล่ะ...”
เธอมองหวังต้าชุนแล้วถามต่อ
“เขาไม่ได้อยู่ในห้องของเธอหรือ?”
“เขาไปแล้ว ฉันจะกลับบ้านเดิมสักหน่อย ที่บ้านมีธุระด่วน!”
หม่าเซิ่วเจินลุกขึ้นนั่งทันที
“ซิ่วอวี้ ดึกขนาดนี้แล้ว ให้ฉันไปเป็นเพื่อนไหม?”
“ไม่ต้องหรอก!”
หวังซิ่วอวี้ยิ้มตอบจากหน้าประตู
“นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันกลับบ้านดึกขนาดนี้ พักผ่อนอยู่บ้านให้สบายเถอะ”
หม่าเซิ่วเจินยังคงลุกขึ้นสวมเสื้อผ้า ก่อนจะเตรียมของฝากให้หวังซิ่วอวี้หลายอย่าง
ก่อนออกจากบ้าน เธอยังให้เงินหวังซิ่วอวี้อีกก้อนหนึ่ง
“ซิ่วอวี้ กลับบ้านเดิมทั้งทีจะไปมือเปล่าไม่ได้!”
หวังซิ่วอวี้พยักหน้า ก่อนขี่รถไฟฟ้าออกไป
หม่าเซิ่วเจินปิดประตูห้องให้เรียบร้อย แล้วกลับเข้าห้องนอนอีกครั้ง
“ต้าชุน... ตอนนี้ในบ้านเหลือแค่เราสองคนแล้ว...”
“ไม่มีใครมารบกวนเราอีก...”
“เราปลดปล่อยกันได้เต็มที่แล้ว”
......
เมื่อทุกอย่างกลับสู่ความสงบ
มือของหม่าเซิ่วเจินวางอยู่บนท้องน้อย
สวรรค์! ท้องน้อยไม่ปวดแล้วจริง ๆ
เธอมีสีหน้าไม่อยากเชื่อ
อาการปวดท้องจากความเย็นในมดลูกที่รบกวนเธอมานานหลายปี กลับหายไปอย่างสิ้นเชิงในคืนนี้
หม่าเซิ่วเจินรู้สึกถึงกระแสอุ่นชุ่มชื่นสายหนึ่งค่อย ๆ ไหลเวียนไปทั่วร่าง