บ้านหวังต้าหนิว!
หลี่เต๋อกุ้ยโทรหาหม่าเหย่าฉายไปสามครั้งแล้ว แต่ก็ยังไม่มีใครรับสาย
“เกิดอะไรขึ้นกันแน่!”
เถียนเสี่ยวฮุ่ยเริ่มกังวล
“พี่เหย่าฉายคงไม่เมินพี่แล้วหรอกนะ!”
เพียะ!
หลี่เต๋อกุ้ยตบโต๊ะดังฉาด
“ใครอนุญาตให้เรียกพี่เหย่าฉาย! ต้องเรียกว่าท่านหม่า!”
“ป่านนี้ลูกพี่ลูกน้องของฉันคงกำลังสำราญอยู่ที่ศูนย์อาบน้ำแล้วล่ะ”
ศูนย์อาบน้ำงั้นหรือ?
พอได้ยินคำนี้ ดวงตาของหวังต้าหนิวก็กลอกไปมา
“ผู้ใหญ่บ้าน พรุ่งนี้เราไปหาท่านหม่าที่ตำบลกันเลยเถอะ”
“ได้!”
หลี่เต๋อกุ้ยพยักหน้า
“งั้นพรุ่งนี้เราไปหาเขาที่ศูนย์อาบน้ำในตำบลกัน!”
ศูนย์อาบน้ำตำบลต้าหนิว!
หม่าเหย่าฉายกำลังเพลิดเพลินกับการแช่เท้าอย่างสบายใจ จู่ ๆ โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น
พอเห็นว่าเป็นหลี่เต๋อกุ้ย ลูกพี่ลูกน้องของเขา เขาก็กดตัดสายทันที
รอจนสบายตัวแล้ว เขาจึงโทรกลับหาหลี่เต๋อกุ้ย
หลี่เต๋อกุ้ยกำลังจะออกจากบ้านหวังต้าหนิว
พอเห็นหม่าเหย่าฉายโทรกลับมา เขาก็ยิ้มอย่างได้ใจ “ลูกพี่ลูกน้องฉันโทรกลับมาแล้ว”
“ลูกพี่ลูกน้อง!”
น้ำเสียงของหลี่เต๋อกุ้ยเปลี่ยนเป็นประจบประแจง ไม่เหลือท่าทีกร่างต่อหน้าชาวบ้านแม้แต่น้อย
“เต๋อกุ้ย มีธุระอะไร?”
หม่าเหย่าฉายถามอย่างไม่รีบร้อน
“ลูกพี่ลูกน้อง ก็เรื่องที่ฉันเคยบอกพี่คราวก่อนนั่นแหละ!”
“ในหมู่บ้านเรามีคนโง่อยู่คนหนึ่งใช่ไหม? เขาได้เงินชดเชยที่ดินสามแสนหยวน!”
“ยังมีหญิงม่ายชื่อหลิวชุนฮวาอีกคน ได้เงินชดเชยที่ดินสามแสนหยวนเหมือนกัน!”