เมื่อเห็นสีหน้าเปี่ยมความหวังของจ้าวอวี้เหมย หลี่เต๋อกุ้ยก็รีบเข้าไปในห้องทันที
หวังต้าชุนดูเหมือนจะไม่มีที่ไป นอกจากห้องนอนข้าง ๆ
“ได้! งั้นฉันขอไปหลบข้างในก่อน!”
หวังต้าชุนผลุบเข้าไปในห้องนอน
เขาไม่ได้ปิดประตูห้องนอนจนสนิท แต่แง้มไว้เพียงร่องเล็ก ๆ
ด้วยวิธีนี้ เขาจึงมองเห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้นในห้องผ่านช่องประตูได้
หลี่เต๋อกุ้ยผลักประตูเข้ามา
“อวี้เหมย...”
เขาเดินโซเซ น้ำเสียงเจือกลิ่นเหล้าฉุนจัด
จ้าวอวี้เหมยเห็นหวังต้าชุนเข้าไปในห้องนอนแล้ว
เธอจัดเสื้อผ้า รวบผมให้เรียบร้อย สูดลมหายใจตั้งสติ ก่อนเดินออกไป
“มาแล้วเหรอ ทำไมดื่มมาเยอะขนาดนี้ล่ะ!”
แม้จ้าวอวี้เหมยจะเริ่มหมดความอดทนกับหลี่เต๋อกุ้ยขึ้นทุกที แต่ก็ยังเข้าไปประคองเขา
“ฮ่า ๆ ๆ...”
หลี่เต๋อกุ้ยฉีกยิ้มกว้าง
“แน่นอน...แน่นอนว่า...มีเรื่องดีน่ะสิ!”
“เรื่องดีอะไรล่ะ!”
จ้าวอวี้เหมยถามต่อทันที
“ฉัน...จะบอกให้...บ้านเรา...กำลังจะร่ำรวยแล้ว...”
พอเข้ามาในห้อง หลี่เต๋อกุ้ยก็ตรงไปนั่งบนเตียงเตา
“รินน้ำให้ฉัน...แก้วหนึ่ง ฉัน...จะค่อย ๆ เล่าให้ฟัง...”
จ้าวอวี้เหมยมองประตูห้องนอนที่ปิดอยู่ แล้วรินน้ำให้หวังต้าหนิวหนึ่งแก้ว
อึก! อึก!
หลี่เต๋อกุ้ยดื่มน้ำอึกใหญ่
“ฉัน...โทรหา...ลูกพี่ลูกน้องแล้ว...”
“ลูกพี่ลูกน้องของนาย? หม่าเหย่าฉายน่ะเหรอ?”
“ใช่...ก็คนนั้นแหละ...” หลี่เต๋อกุ้ยวางแก้วลง “พรุ่งนี้...ฉันจะไปหาเขาเพื่อปรึกษากัน...”