มองหม่าเซิ่วเจินที่เย้ายวนใจ แล้วมองน้ำเต้าหยกที่เปล่งแสงเจิดจ้า
เมื่อนึกถึงคำสัญญาสิบวันของชายชรา หวังต้าชุนก็ค่อย ๆ เดินเข้าไปหาหม่าเซิ่วเจิน!
แต่เขายังคงแสร้งทำเป็นคนปัญญาอ่อน
“ฮิ ๆ สวย...”
เมื่อหวังต้าชุนเดินเข้าไปใกล้ หม่าเซิ่วเจินก็โอบแขนเขาไว้แน่น
“ต้าชุน ป้าสวย...ไหม...”
“ฮิ ๆ สวย...ครับ...”
“งั้น...อุ้มป้า...ไปที่เตียงได้ไหม...”
“ฮิ ๆ...”
หวังต้าชุนอุ้มหม่าเซิ่วเจินขึ้นมาในท่าเจ้าสาวทันที
“เจ้าตัวแสบ แรงเยอะขนาดนี้เชียว!”
ในอ้อมแขนของหวังต้าชุน หม่าเซิ่วเจินสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวและลมหายใจร้อนผ่าวของเขา
เธอรู้สึกราวกับร่างกายกำลังละลายเป็นน้ำ
สามปีแล้ว เธอกับหวังซิ่วอวี้ต่างก็ไม่ได้สัมผัสอ้อมกอดอันอบอุ่นของผู้ชาย
แต่หม่าเซิ่วเจินกลับโดดเดี่ยวกว่าหวังซิ่วอวี้เสียอีก
เธอต้องหาเลี้ยงครอบครัวราวกับเป็นผู้ชาย ทั้งยังต้องข่มขู่พวกผู้ชายที่ชอบลับ ๆ ล่อ ๆ เหล่านั้น
ไม่อย่างนั้น พวกเธอสองคนคงตกเป็นเป้าของอันธพาลและชายโสดในหมู่บ้านไปนานแล้ว
เมื่อหวังต้าชุนวางหม่าเซิ่วเจินลงบนเตียง
เอี๊ยด!
เตียงไม้ส่งเสียงเบา ๆ
“ต้าชุน มานี่...”
หม่าเซิ่วเจินจับมือหวังต้าชุนไว้
“ป้ามีเกม...จะให้เล่นเกมหนึ่ง...”
“เดี๋ยวทำแบบนี้นะ...”
เป็นอย่างที่คิด ผู้หญิงวัยกลางคนเข้าใจเรื่องพวกนี้ดีจริง ๆ!
หวังต้าชุนไม่คิดเลยว่าหม่าเซิ่วเจินจะสอนท่านี้ให้เขา