จ้าวเฉิงหู่คิดว่าพนักงานเสิร์ฟเข้ามาแล้ว
เขาด่ากราดโดยไม่หันกลับไปมองว่า “พนักงานเสิร์ฟ ฉันบอกพวกแกแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่าเข้ามา!”
“ใครใช้ให้แกเข้ามาวะ!”
ลู่ชิวอวิ๋นยิ้มบาง ๆ “ไอ้หลานจ้าว ย่าขอเตือนให้แกหันกลับไปดูหน่อยดีกว่า!”
“ฮึ! หันกลับไปแล้วจะทำไม!”
จ้าวเฉิงหู่หันกลับไปมองอย่างไม่ใส่ใจ
พอเห็นวัวอี้เสวี่ยเดินเข้ามา บุหรี่ในมือเขาก็ร่วงลงพื้น
มือชะงักค้างกลางอากาศ
นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!
เขาสั่งคนไว้ตั้งสามสิบกว่าคน แถมยังมีรถตู้สี่คัน
ถนนทั้งด้านหน้าและด้านหลังถูกปิดตายหมดแล้ว
แถวนั้นก็ยังถูกตัดสัญญาณอีกด้วย
วัวอี้เสวี่ยไม่มีทางออกมาได้เด็ดขาด!
เป็นไปได้ยังไง?
แต่ไม่เพียงวัวอี้เสวี่ยจะมาปรากฏตัวที่นี่
สีหน้าของเธอยังสงบนิ่ง เส้นผมไม่ยุ่งเหยิง ชายเสื้อเรียบกริบ
ไม่มีร่องรอยตื่นตระหนกหรือเหนื่อยล้าแม้แต่น้อย
ด้านหลังเธอยังมีผู้ชายท่าทางเซ่อซ่าคนหนึ่งตามมาจริง ๆ!
“เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!”
เสียงของจ้าวเฉิงหู่สั่นเครือ
วัวอี้เสวี่ยเหลือบมองเขาอย่างเฉยเมย “เถ้าแก่จ้าว ทำไมฉันจะมาอยู่ที่นี่ไม่ได้ล่ะ?”
“คิดว่าคนที่แกจัดการไว้จะขวางฉันได้เหรอ?”
ลู่ชิวอวิ๋นที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถอนหายใจโล่งอกในที่สุด
เธอยิ้มมองจ้าวเฉิงหู่ “ไอ้หลานจ้าว เถ้าแก่วัวมาถึงแล้ว แกควรทำตามคำท้าพนันได้หรือยัง?”
วัวอี้เสวี่ยยิ้มบาง ๆ “อ้อ? พวกเธอสองคนพนันกันด้วยเหรอ?”
“ใช่น่ะสิ!”