「ดี!」
ชายที่อยู่อีกฝั่งของสายโทรศัพท์ส่งเสียงแหบพร่า แฝงความยินดีอยู่เล็กน้อย
น้ำเสียงของหลินจื้อเต็มไปด้วยความประจบประแจง
「พี่หู่ ถ้าจะไปอำเภอตงหยางก็มีแค่ทางขึ้นเขาเส้นนั้น พวกพี่ไปซุ่มดักที่นั่นได้เลย!」
「รู้แล้ว ต่อให้หนีรอดไปได้ ฉันก็ยังมีแผนที่สอง!」
พูดจบ ชายคนนั้นก็ตัดสายไปทันที
คนที่คุยโทรศัพท์กับหลินจื้อก็คือจ้าวเฉิงหู่ เจ้าของร้านฟาร์มสเตย์ตงหยางในอำเภอตงหยาง
ร้านฟาร์มสเตย์ที่ใหญ่ที่สุดในอำเภอตงหยางทำธุรกิจต่อไปไม่ไหว เพราะอิทธิพลเถื่อนของจ้าวเฉิงหู่
เจ้าของร้านอย่างลูชิวอวิ๋นจึงถูกบีบให้ขายกิจการ
แต่จ้าวเฉิงหู่เสนอราคาต่ำมาก ลูชิวอวิ๋นจึงรับไม่ได้
เธอเลยบอกเรื่องนี้ให้วัวอี้เสวี่ยรู้
วัวอี้เสวี่ยเองก็อยากขยายธุรกิจ จึงคิดจะซื้อร้านฟาร์มสเตย์ของลูชิวอวิ๋น
เรื่องนี้ทำให้จ้าวเฉิงหู่โกรธจัด
เขาข่มขู่วัวอี้เสวี่ย
ถ้าเธอกล้าซื้อร้านฟาร์มสเตย์ของลูชิวอวิ๋น เขาจะทำให้เธอได้เห็นดีกัน
วัวอี้เสวี่ยไม่หวั่นกับคำขู่ของจ้าวเฉิงหู่แม้แต่น้อย เธอยืนกรานว่าจะซื้อร้านฟาร์มสเตย์แห่งนี้ให้ได้
วัวอี้เสวี่ยขับรถพาหวังต้าชุนเข้าสู่ถนนบนเขานอกตัวอำเภอตงหยาง
บริเวณนี้รกร้างไร้ผู้คน ป่าทึบ ถนนก็เปลี่ยว
เมื่อเห็นถนนบนเขา หวังต้าชุนก็รู้สึกกังวลขึ้นมาเล็กน้อย
เพราะเขาสังเกตเห็นว่าหลินจื้อเป็นคนเจ้าเล่ห์
หวังต้าชุนจับตาสภาพแวดล้อมรอบตัวอยู่ตลอด
ส่วนวัวอี้เสวี่ยขับรถไปพลางฟังเพลงไปพลาง บางครั้งก็ฮัมตามสองสามท่อน เสียงร้องของเธอไพเราะไม่น้อย