หวังต้าชุนเหลือบมองสีหน้าเศร้าหมองของเหลียงชุ่ย ก่อนพยักหน้าเงียบ ๆ
“ได้ครับ! งั้นผมดื่มเป็นเพื่อนพี่สะใภ้สักหน่อย”
พอเห็นหวังต้าชุนตอบตกลง เหลียงชุ่ยก็ยิ้มออกมา
“งั้นรีบนั่งสิ ลองชิมฝีมือพี่สะใภ้หน่อยว่าพัฒนาขึ้นหรือยัง!”
หวังต้าชุนนั่งลงทันที ส่วนเหลียงชุ่ยนั่งตรงข้ามเขา
“ต้าชุน!”
เหลียงชุ่ยรินเหล้าเต็มชาม แล้วยื่นให้หวังต้าชุน
“หลี่เต๋อกุ้ยเป็นคนที่คุณแจ้งจับใช่ไหม!”
หวังตุ้นคิดว่าไม่จำเป็นต้องปิดบังเรื่องนี้จากเหลียงชุ่ย
“ใช่ครับพี่สะใภ้ ผมเป็นคนแจ้งเอง!”
“งั้นเธอต้องระวังตัวให้ดีนะ”
ระหว่างพูด เหลียงชุ่ยก็ขยับเก้าอี้เล็กน้อย
จากนั้นเธอก็นั่งลงข้างหวังต้าชุน
ทั้งสองนั่งใกล้กันมาก หวังต้าชุนได้กลิ่นหอมจาง ๆ จากตัวเหลียงชุ่ย
“หลี่เต๋อเฉวียน ลูกพี่ลูกน้องของหลี่เต๋อกุ้ยไม่มีทางปล่อยคุณไว้แน่ เขาเป็นถึงหัวหน้าสถานีตำรวจเชียวนะ!”
หวังต้าชุนหันไปมองเหลียงชุ่ย
แววตาของเธอเต็มไปด้วยความกังวล
“พี่สะใภ้ไม่ต้องห่วงครับ ผมรู้ว่าควรทำยังไง”
เหลียงชุ่ยพยักหน้า ก่อนเอนศีรษะพิงไหล่หวังต้าชุน
“ต้าชุน เพิ่งกลับมาเป็นปกติได้ไม่นาน เธอก็ช่วยระบายความแค้นให้พวกเราทุกคนแล้ว”
“เธอส่งไอ้สารเลวสองคนนั่น หลี่เต๋อกุ้ยกับจางฉางฟู่ เข้าไปอยู่ในคุกได้!”
“แม้แต่หม่าเหย่าฉายจากในเมืองก็ยังพูดจาดีกับพวกเราแล้ว”
“เธอต้องระวังตัวให้ดี อย่าให้เกิดเรื่องขึ้นเด็ดขาดนะ!”
หวังต้าชุนพยักหน้าแรง ๆ
“พี่สะใภ้ไม่ต้องห่วงครับ วันดี ๆ ของพวกเราเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น!”
“เชื่อผมนะ ผมจะพาทุกคนหลุดพ้นจากความยากจนและร่ำรวยขึ้นได้แน่ จะนำทุกคนไปสู่หนทางแห่งความมั่งคั่งให้ได้”
คำพูดนี้ทำให้เหลียงชุ่ยปลดกำแพงในใจลงอย่างสิ้นเชิง