หวังต้าชุนกระโดดลงไปในลำธาร น้ำลึกกว่าที่คิดไว้มาก
แม้จะเป็นฤดูร้อน แต่ตอนนี้เป็นเวลาดึกสงัด น้ำในลำธารจึงเย็นเฉียบ
หวังต้าชุนไม่มีเวลาคิดอะไรแล้ว เขาว่ายสุดแรงไปหาคนที่ตกน้ำ
ใต้แสงจันทร์ หญิงสาวถูกกระแสน้ำพัดไปถึงกลางลำธารแล้ว
มือขาวผ่องตะกุยน้ำอย่างสะเปะสะปะ
หวังต้าชุนคว้าข้อมือเธอไว้ทันที!
ถ้าช้ากว่านี้อีกนิด เธอคงถูกกระแสน้ำพัดไปแล้ว
“อย่าตกใจ กอดผมไว้ให้แน่น!”
หญิงสาวราวกับคว้าฟางเส้นสุดท้ายไว้ได้ เธอโอบคอหวังต้าชุนแน่นด้วยสองแขน
ทำเอาหวังต้าชุนแทบหายใจไม่ออก
มือข้างหนึ่งของหวังต้าชุนประคองเอวเธอไว้ อีกข้างตะกุยน้ำสุดแรงมุ่งหน้าเข้าฝั่ง
กระแสน้ำเชี่ยวกว่าที่หวังต้าชุนคิด ใต้เท้ามีแต่ก้อนกรวดลื่น ๆ เขาเกือบยืนไม่อยู่หลายครั้ง
กว่าจะลากเธอขึ้นมาถึงหาดกรวดได้ หวังต้าชุนก็เหนื่อยจนล้มตัวลงนอนริมฝั่ง หอบหายใจเสียงดัง
หญิงสาวที่อยู่ข้าง ๆ คว่ำหน้าไออยู่นาน สำลักน้ำออกมาหลายอึก กว่าจะค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
“ขอบคุณนะ!”
เสียงของเธออ่อนหวาน
หวังต้าชุนลุกขึ้นมองหญิงสาวตรงหน้า
เสื้อผ้าของเธอเปียกชุ่มไปทั้งตัว เนื้อผ้าบางแนบสนิทกับรูปร่างอันมีส่วนเว้าส่วนโค้ง เผยให้เห็นสัดส่วนอ่อนช้อยงดงาม
“คุณไม่ใช่คนจากหมู่บ้านแถวนี้สินะ!”
หวังต้าชุนมองเธอ ก่อนถอดเสื้อนอกบิดน้ำออกแล้วยื่นให้
“เอาไปคลุมก่อนเถอะ!”
หญิงสาวชะงักไปตอนรับเสื้อนอกมา
เธอมองหวังต้าชุนแล้วพึมพำว่า “คุณ...คือหวังต้าชุนใช่ไหม...”