หวังต้าชุนเงยหน้าขึ้นมอง
ที่แท้ก็คือเหลียงชุ่ย หัวหน้าฝ่ายสตรีประจำหมู่บ้าน
สามีของเธอ หลี่เจิ้งหยาง เคยเป็นหัวหน้าหมู่บ้านอวี้สุ่ย
เมื่อสี่ปีก่อน บริษัทเหมืองแร่ซินรุ่ยมารับสมัครคนในหมู่บ้าน หลี่เจิ้งหยางเป็นคนแรกที่ลงชื่อ
เขาบอกว่าจะทำให้ผู้ชายในหมู่บ้านอวี้สุ่ยทุกคนหาเงินได้ และให้ชาวบ้านมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น
ภายใต้การนำของเขา แรงงานในหมู่บ้านจำนวนมากต่างก็สมัครไปทำงาน
ในช่วงแรก ชาวบ้านต่างหาเงินได้บ้าง ฐานะความเป็นอยู่ก็ดีขึ้น
บนโต๊ะอาหารมีเนื้อเพิ่มขึ้น เวลาเดินทางก็มีรถไฟฟ้าใช้ ถนนในหมู่บ้านก็ได้รับการซ่อมแซมใหม่
หากสถานการณ์เช่นนี้ดำเนินต่อไป
ชาวบ้านก็คงได้สร้างบ้านสองชั้นสไตล์ตะวันตกกันทุกคน
น่าเสียดายที่เมื่อสามปีก่อน เกิดอุบัติเหตุเหมืองแร่ขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
ผู้ชายในหมู่บ้านอวี้สุ่ยไม่มีใครกลับขึ้นมาได้สักคน
หลี่เจิ้งหยางก็อยู่ในนั้นด้วย
วันที่ข่าวกลับมาถึงหมู่บ้าน เหลียงชุ่ยกำลังตรวจสอบรายชื่อหญิงที่แต่งงานแล้วในหมู่บ้าน
หลังวางสาย เธอก็นั่งอยู่อย่างนั้นจนฟ้ามืด
ปกติหลี่เจิ้งหยางเป็นคนซื่อสัตย์มีน้ำใจ บ้านไหนลำบากเขาก็ช่วยเหลือ
หลังเกิดอุบัติเหตุเหมืองแร่ ผู้หญิงในหมู่บ้านที่สูญเสียสามีไม่มีใครโทษเหลียงชุ่ยเลย
เพราะพวกเธอรู้ว่าที่หลี่เจิ้งหยางพาสามีของพวกเธอไปทำงานในเหมือง ไม่ใช่เพราะต้องการทำร้ายพวกเธอ แต่เพราะอยากให้พวกเธอมีชีวิตที่ดีขึ้น
อุบัติเหตุเหมืองแร่ครั้งนี้ไม่ใช่ความผิดของหลี่เจิ้งหยาง!
หลังหลี่เจิ้งหยางเสียชีวิต หลี่เต๋อกุ้ยอาศัยเส้นสายจนได้เป็นผู้ใหญ่บ้านอวี้สุ่ย