เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวชุนฮวา หวังต้าชุนก็ยิ้มออกมา
เป็นอย่างที่คิด หลิวชุนฮวาเข้าใจความหมายของเขาที่สุด
หลิวอวี้หลันหยิบเสื้อผ้าจากมือเถียนเสี่ยวฮุ่ย แล้วช่วยสวมให้หวังต้าชุนอย่างเอาใจใส่
หลังหลิวชุนฮวาพูดจบ ชาวบ้านก็จ้องหลี่เต๋อกุ้ยกับหวังต้าหนิวไม่วางตา
เพราะในหมู่บ้าน นอกจากสองคนนี้แล้ว ก็คงไม่มีใครได้รับเงินช่วยเหลือผู้พิการทางจิตอีก
หลี่เต๋อกุ้ยชะงักไปเล็กน้อย
เขาถามอย่างสงสัยว่า “หวังต้าชุนยังมีเงินช่วยเหลือผู้พิการทางจิตด้วยหรือ?”
หลิวชุนฮวาหัวเราะเย็นชา “ผู้ใหญ่บ้าน ไม่ต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้ก็ได้มั้ง!”
“ฉันแม่งไม่รู้เรื่องเงินนี่เลยสักนิด!”
หลี่เต๋อกุ้ยขึ้นเสียง สีหน้ามั่นใจเต็มเปี่ยม
“เงินนี่ฉันไม่เคยเห็นเลย!”
“แล้วคุณล่ะ หวังต้าหนิว!”
เขาหันไปมองหวังต้าหนิว
“เงินช่วยเหลือผู้พิการทางจิตนี่ ผมก็ไม่รู้เรื่องเหมือนกัน! ถ้ารู้ ผมไปรับตั้งนานแล้ว!”
หวังต้าชุนมองคนทั้งสองแล้วเห็นว่าไม่ได้พูดโกหก
ดูท่าคนที่ไปเบิกเงินช่วยเหลือผู้พิการทางจิตคงไม่ใช่สองคนนี้
เขาดึงชายเสื้อหลิวชุนฮวาเบา ๆ
“แหะ ๆ พี่สะใภ้... พวกเรา... กลับบ้าน...”
หลิวชุนฮวาเข้าใจความหมายของหวังต้าชุน
“ชาวบ้านอยู่กันครบ ฉันขอเตือนพวกคุณไว้ก่อน มีคนแอบเบิกเงินช่วยเหลือผู้พิการทางจิตของต้าชุนไป ทางตำบลส่งคนมาตรวจสอบแล้ว!”
“พวกคุณควรออกมายอมรับผิดเอง ไม่อย่างนั้นตำรวจจะจับ!”
“อีกอย่าง...”
หลิวชุนฮวาจ้องหวังต้าหนิวเขม็งอีกครั้ง
“หวังต้าหนิว บ้านหลังนี้เดิมทีก็เป็นของหวังต้าชุน”