เมื่อเห็นว่าหวังต้าชุนตกลง หม่าเซิ่วเจินก็ดีใจจนแทบเก็บอาการไม่อยู่
หลิวอวี้หลันกับหลิวชุนฮวาไม่ได้พูดอะไร
พวกเธอรู้ดีว่าหวังต้าชุนกลับมามีสติเป็นปกติแล้ว การไปบ้านหม่าเซิ่วเจินย่อมมีจุดประสงค์
ทั้งสองจึงไม่ได้ห้ามหรือซักถามอะไร
“อวี้หลัน ชุนฮวา พอต้าชุนเปลี่ยนหลอดไฟให้ฉันเสร็จ ฉันจะให้เขาอยู่กินมื้อเย็นที่บ้านนะ!”
ทั้งสองยังไม่ตอบ แต่หันไปมองหวังต้าชุนก่อน
เมื่อเห็นเขาไม่ปฏิเสธ ทั้งคู่ก็พยักหน้าหงึก ๆ
“ได้เลย พี่สะใภ้เซิ่วเจิน!”
“ต้าชุน รีบตามพี่สะใภ้ไปเถอะ”
หวังต้าชุนเดินตามหม่าเซิ่วเจินเข้าไปในลานบ้าน
หม่าเซิ่วเจินปิดประตูใหญ่ลงทันที
“ต้าชุน ฟ้ามืดแล้ว ฉันกลัว...”
หม่าเซิ่วเจินคว้าแขนหวังต้าชุนไว้แน่น
เธอจงใจเบียดแขนเข้ากับเขา
หวังต้าชุนไม่คิดเลยว่าหม่าเซิ่วเจินจะมีด้านบอบบางเช่นนี้ด้วย
เขารู้ว่าเธอแกล้งทำ
“ฮี่ ๆ...ไม่ต้องกลัว...”
หวังต้าชุนยังคงแกล้งทำเป็นคนโง่
ทั้งสองเดินเบียดชิดกันเข้าไปในห้อง
หวังต้าชุนได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ
กลิ่นหอมนั้นแฝงเสน่ห์เย้ายวนของหญิงที่ผ่านโลกมามาก ต่างจากกลิ่นน้ำหอมชวนหลงใหลบนตัวหวังซิ่วอวี้เมื่อวาน
“ฮี่ ๆ ห้อง...ห้องไหน...ไฟเสียเหรอ”
ท่ามกลางความมืด หวังต้าชุนหันไปมองหม่าเซิ่วเจิน
“ห้องนอนฉัน!”
หม่าเซิ่วเจินจูงหวังต้าชุนเข้าไปในห้องนอนชั้นล่าง
“ฉันตัดสวิตช์ไฟแล้ว เปลี่ยนได้เลย ไม่ต้องห่วง!”
หม่าเซิ่วเจินยกเก้าอี้ตัวหนึ่งมาให้
“ต้าชุน ระวังด้วยนะ!”