รถเก๋งพาสสัทสีดำคันหนึ่งจอดอยู่หน้าประตู
ตัวรถสะอาดเอี่ยม ดูภูมิฐาน แค่มองก็รู้ว่าไม่ใช่รถที่คนธรรมดาจะนั่ง
ชาวบ้านต่างมองรถคันนั้นด้วยความสงสัย
“รถคันนี้ดูภูมิฐานจริง ๆ”
“คนที่นั่งอยู่ข้างในต้องเป็นเจ้าหน้าที่ใหญ่แน่”
“คราวนี้หลิวชุนฮวากับหลิวอวี้หลันมีคนช่วยแล้ว”
“ก็ไม่แน่หรอก แบ็กของหม่าเหย่าฉายไม่ใช่แข็งแกร่งมากหรือไง”
……
หม่าเหย่าฉายขมวดคิ้วทันที หัวใจกระตุกวูบขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
เขามองจ้าวอวี้เหมย พลางคิดในใจว่า ผู้หญิงคนนี้แอบโทรหาสือเจิ้งหย่ง ลูกพี่ลูกน้องของเขาหรือเปล่า!
ดูจากรถแล้ว คนที่มาน่าจะเป็นสือเจิ้งหย่ง
ประตูรถด้านหลังฝั่งคนขับเปิดออก
คนที่ก้าวลงมาคือหลี่เต๋อเฉวียน หัวหน้าสถานีตำรวจ
เขาสวมชุดลำลอง พอลงจากรถก็ส่งสายตาให้หม่าเหย่าฉายทันที
หม่าเหย่าฉายเห็นแล้วก็ยิ้มออกมา
ที่แท้ก็คนกันเองนี่เอง!
แต่พอเห็นคนที่ลงจากประตูด้านหลังฝั่งผู้โดยสาร หม่าเหย่าฉายก็ชะงักไป
คนที่ลงจากรถคือสือเจิ้งหย่ง เสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสแล็กสีดำ
ใบหน้าของเขาคมเข้ม บุคลิกน่าเกรงขาม สายตากวาดผ่านเหล่าอันธพาลที่แน่นขนัดอยู่ในลานบ้าน บรรยากาศอำมหิตทั่วทั้งบริเวณพลันลดฮวบลง
ที่แท้ หลังจากหม่าเหย่าฉายกับพวกมาถึงหมู่บ้านอวี้สุ่ย
จ้าวอวี้เหมยก็แอบเล่าเรื่องนี้ให้สือเจิ้งหย่งฟัง
พอได้รับข่าว สือเจิ้งหย่งก็เรียกหลี่เต๋อเฉวียนมาด้วย เพื่อจัดการเรื่องนี้
เมื่อเห็นสือเจิ้งหย่งมาถึง จ้าวอวี้เหมยก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
เธอปลอบเหลียงชุ่ย จ้าวซิ่วเหมย และหวังซิ่วซิ่วก่อน
จากนั้นก็เดินตรงไปหาหลิวอวี้หลัน หลิวชุนฮวา และหม่าเซิ่วเจิน แล้วแก้เชือกที่มัดมือทั้งสามคนออก