หลิวอวี้หลันกับหลิวชุนฮวาวิ่งตรงเข้าไปหาหวังต้าชุน
“ต้าชุน มาทำไมกัน ฉันส่งข้อความไปบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่ากลับมา!”
น้ำเสียงของหลิวอวี้หลันเจือความร้อนใจอยู่เล็กน้อย
เธอคิดว่าในเวลาแบบนี้ หวังต้าชุนไม่ควรกลับมาจะดีที่สุด
“ใช่ ฉันยังให้พี่สะใภ้อวี้หลันส่งข้อความไปบอกนายเลย ทำไมถึงไม่เชื่อฟังกันบ้าง!”
หลิวชุนฮวาเองก็ทั้งขุ่นเคืองทั้งเอ็นดู
ทั้งสองคนโกรธและโล่งใจปะปนกัน
ที่โกรธก็เพราะหวังต้าชุนไม่เชื่อฟัง
ที่โล่งใจก็เพราะในใจหวังต้าชุนมีพวกเธออยู่
หวังต้าชุนหันไปมองทั้งคู่ แววตาเต็มไปด้วยความห่วงใย
“พี่สะใภ้ทั้งสอง ผมมาช้าไป!”
“ต่อจากนี้ ผมจะปกป้องพวกพี่เอง!”
หวังต้าชุนเดินต่อไปหาเหลียงชุ่ย จ้าวซิ่วเหมย หวังซิ่วซิ่ว และหม่าเซิ่วเจิน
“พี่สะใภ้ทั้งสาม ป้าหม่าเซิ่วเจิน ขอบคุณที่กล้าออกหน้าช่วยกัน”
“ผมจะไม่ปล่อยให้พวกพี่ต้องถูกเอาเปรียบเปล่า ๆ!”
เขามองจ้าวอวี้เหมย ก่อนพยักหน้าให้เงียบ ๆ
เหลียงชุ่ย จ้าวซิ่วเหมย หวังซิ่วซิ่ว และหม่าเซิ่วเจินต่างตกตะลึง
“ต้าชุน หายดีแล้วเหรอ!”
“หายตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!”
“ดีจริง ๆ!”
“นี่เป็นข่าวดีเหลือเกิน!”
ชาวบ้านที่ยืนล้อมอยู่ตรงประตูเรือนต่างมองหน้ากัน สีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึงจนแทบไม่อยากเชื่อ
“ฟื้นแล้ว! หวังต้าชุนหายดีแล้วจริง ๆ!”
“ฉันบอกแล้วไง เขาเคยเป็นถึงที่หนึ่งในการสอบเข้ามหาวิทยาลัย จะโง่อยู่แบบนี้ไปตลอดได้ยังไง!”
“ในที่สุดสวรรค์ก็เปิดตาเสียที!”
ทุกสายตาจับจ้องไปที่หวังต้าชุน
บางคนดีใจ บางคนกลับกังวล!