หวังต้าชุนแสร้งทำท่าซื่อ ๆ แล้วพยักหน้า
“ฮี่ ๆ ดีเลย!”
เขาเดินไปที่บ่อน้ำ ล้างมืออย่างตั้งอกตั้งใจ พลางวางแผนเรื่องที่จะทำคืนนี้
เรื่องแรก รอให้หลิวชุนฮวาหลับก่อน แล้วใช้【น้ำค้างวิญญาณไม้เขียว】รดต้นมะเขือ ดูว่าจะได้ผลอย่างไร
เรื่องที่สอง ไปนั่งเล่นที่บ้านหวังต้าหนิวสักพัก ดูว่าหวังต้าหนิวกับหลี่เต๋อกุ้ยกำลังปรึกษาอะไรกัน
หลี่เต๋อกุ้ยกับเถียนเสี่ยวฮุ่ยจะฉวยโอกาสตอนหวังต้าหนิวไม่อยู่ ทำอะไรกันหรือเปล่า
เรื่องที่สาม และเป็นเรื่องสำคัญที่สุด คือไปช่วยเสิ่นเจียอี แล้วส่งเธอกลับไปยังตัวอำเภอ
หลิวชุนฮวาพิงกรอบประตู มองหวังต้าชุนตั้งใจล้างมืออย่างใจจดใจจ่อ
สามีของเธอเสียชีวิตไปสามปีแล้ว
ตอนแรกหลิวชุนฮวาคอยปลอบใจตัวเองอยู่เสมอ เรื่องความสุขทางกายระหว่างชายหญิงก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ อดทนไปสักพักเดี๋ยวก็ผ่านไป
แต่ค่ำคืนยาวนานนัก งานในบ้านงานในไร่จะขาดผู้ชายได้อย่างไร
ยิ่งไปกว่านั้น เธอไม่เหมือนหลิวอวี้หลัน เพราะเธอเคยลิ้มรสความสุขเช่นนั้นมาแล้ว
ยามดึกสงัด บางครั้งหลิวชุนฮวาก็ปลดปล่อยความต้องการด้วยตัวเอง
แต่ถึงอย่างไรก็ทดแทนผู้ชายตัวจริงไม่ได้!
เธอเป็นผู้หญิงปกติ ย่อมปรารถนาผู้ชาย!
แต่หมู่บ้านอวี้สุ่ยก็มีอยู่แค่นี้
อุบัติเหตุเหมืองถล่มเมื่อสามปีก่อนคร่าชีวิตผู้คนไปไม่น้อย ส่วนชายหนุ่มวัยฉกรรจ์ต่างก็ออกไปทำงานนอกหมู่บ้านกันหมด
ในหมู่บ้านใกล้เคียง นอกจากผู้ใหญ่บ้านสองสามคน พวกอันธพาล และคนแก่แล้ว ก็มีเพียงหวังต้าชุนที่เป็นหนุ่มแข็งแรง
“ต้าชุน...”
เสียงของหลิวชุนฮวาหวานหยดย้อย
“ไม่ต้องล้างตั้งใจขนาดนั้นก็ได้ ล้างผ่าน ๆ ก็พอ!”
หวังต้าชุนวางแผนคืนนี้เรียบร้อยแล้ว เขาลุกขึ้นเช็ดมือ