บ้านหมอผีหญิงหม่า ห้องนอนชั้นสอง
หวังซิ่วอวี้นอนอยู่บนเตียง ภายในห้องยังหลงเหลือกลิ่นอายของหวังต้าชุน
เมื่อนึกถึงภาพเมื่อครู่กับหวังต้าชุน สีแดงระเรื่อชวนมึนเมาก็เอ่อขึ้นบนพวงแก้มอีกครั้ง
สามปีแล้ว
นับตั้งแต่สามีจากไป เธอก็เฝ้าอยู่ในบ้านอันว่างเปล่ามาสามปี!
ตลอดสามปีนี้ เธอต้องอยู่ในบ้านเพียงลำพังทั้งกลางวันกลางคืน
ค่ำคืนอันยาวนานเงียบเหงา ไม่มีใครให้พูดคุยด้วย
ความว่างเปล่าและเดียวดายที่สั่งสมอยู่ในใจทับถมกันเป็นชั้น ๆ กดทับอกจนไม่อาจคลี่คลาย
แต่คืนนี้ ทุกอย่างกลับไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
แม้หวังต้าชุนจะเป็นคนโง่
แต่เขาก็มอบความสุขที่เธอไม่เคยได้รับมาก่อน ทั้งยังเปิดหัวใจที่เดียวดายมาหลายปีของเธอออก
ที่ทำให้หวังซิ่วอวี้ดีใจยิ่งกว่านั้นคือ อาการปวดหัวที่ทรมานเธอมาหลายปีหายไปอย่างสิ้นเชิง หลังจากได้ใกล้ชิดกับหวังต้าชุน
หรือว่านี่จะเป็นผลจากการได้ใกล้ชิดกับหวังต้าชุน?
พรุ่งนี้เธอยังต้องไปหาหมอเทวดาเฒ่าที่ตำบลเพื่อรักษาอาการปวดหัวอีกไหม?
ระหว่างครุ่นคิด หวังซิ่วอวี้คงเหนื่อยเกินไป จึงค่อย ๆ เคลิ้มหลับไป
ห้องนอนของหม่าเซิ่วเจินชั้นหนึ่ง!
หม่าเซิ่วเจินพลิกตัวไปมาจนนอนไม่หลับ
ในหัวของเธอมีแต่เสียงที่ดังมาจากห้องนอนของหวังซิ่วอวี้
เธอรู้ดีว่าเสียงแบบนั้นหมายถึงอะไร
หม่าเซิ่วเจินเองก็เป็นม่ายมาสามปีแล้ว
ตลอดสามปีนี้ เธอเป็นคนแบกรับภาระของครอบครัวไว้ทั้งหมด
หากหม่าเซิ่วเจินไม่ได้เป็นหมอผีหญิงที่มีชื่อเสียงไปทั่วละแวกสิบลี้แปดหมู่บ้าน เธอกับหวังซิ่วอวี้คงต้องอดมื้อกินมื้อ
ในหมู่บ้านใกล้เคียง มีผู้ชายไม่น้อยที่หมายตาหม่าเซิ่วเจิน