เมื่อเห็นสาวสวยในเครื่องแบบตรงหน้า หลิวอวี้หลันกับหลิวชุนฮวาต่างก็รู้สึกหึงหวงอยู่บ้าง
หลิวชุนฮวาก้าวไปยืนขวางหน้าหวังต้าชุนทันที «คุณเป็นใคร มาหาต้าชุนของเรามีธุระอะไร?»
ส่วนหลิวอวี้หลันดึงหวังต้าชุนไว้ พลางมองหญิงสาวคนนั้นอย่างระแวดระวัง
สาวสวยยิ้มบาง ๆ
«พี่สาวทั้งสอง ฉันไม่ใช่คนไม่ดีนะคะ เสิ่นเจียอีเป็นคนให้ฉันมาค่ะ!»
«เสิ่นเจียอี?»
หลิวชุนฮวากับหลิวอวี้หลันหันมามองหวังต้าชุนอย่างสงสัย
หวังต้าชุนพยักหน้า
«เธอให้คุณมาทำอะไร?»
«รอฉันสักครู่นะคะ!»
สาวสวยกลับไปที่รถ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งกลับมา
«นี่เป็นโทรศัพท์มือถือที่คุณหนูเสิ่นมอบให้คุณค่ะ ซิมการ์ดก็จัดการเรียบร้อยแล้ว!»
หวังต้าชุนกำลังคิดจะซื้อโทรศัพท์มือถืออยู่พอดี
ไม่คิดเลยว่าเสิ่นเจียอีจะส่งโทรศัพท์มือถือมาให้
«ฝากขอบคุณคุณหนูเสิ่นแทนผมด้วย!»
หวังต้าชุนรับโทรศัพท์มือถือมาโดยตรง
สาวสวยยิ้มบาง ๆ
«คุณหนูเสิ่นซาบซึ้งใจมากที่คุณช่วยชีวิตเธอไว้ และยังคิดถึงคุณมากด้วยค่ะ»
«อย่าลืมโทรกลับหาเธอนะคะ!»
หวังต้าชุนพยักหน้า «ได้ครับ ผมเข้าใจแล้ว!»
«ถ้าอย่างนั้นเชิญคุณทำธุระต่อเถอะค่ะ ฉันขอตัวก่อน!»
สาวสวยพูดจบก็หันหลังจากไป
หลังจากสาวสวยจากไปแล้ว หลิวอวี้หลันกับหลิวชุนฮวามองหวังต้าชุนราวกับกำลังซักถาม «ต้าชุน เสิ่นเจียอีคนนี้เป็นใครกันแน่ นายแอบไปทำอะไรลับหลังเราสองคนหรือเปล่า?»
เห็นท่าทางหึงหวงของทั้งคู่แล้ว หวังต้าชุนก็หัวเราะ
«พี่สะใภ้ทั้งสอง เสิ่นเจียอีเป็นเพื่อนร่วมชั้นมัธยมปลายของผม»