สือเจิ้งหย่งไม่คิดเลยว่าเรื่องนี้จะคลี่คลายได้ง่ายดายขนาดนี้
ตอนแรกเขาคิดว่าหวังต้าชุนจะไม่พอใจเงินชดเชยที่มากเกินไป ส่วนหม่าเหย่ฉายก็คงเรียกร้องราคาอย่างไร้ขีดจำกัด
เมื่อครู่เขาถึงกับเตรียมใจไว้แล้วว่าจะต้องไกล่เกลี่ยต่อ!
ชาวบ้านต่างก็อึ้งไปเหมือนกัน ไม่มีใครเข้าใจว่าหม่าเหย่ฉายหมายความว่าอย่างไร
เขาพาคนมาเสียมากมาย แต่กลับขอแค่น้ำเต้าหยกที่ทำจากแก้ว
หม่าเหย่ฉายดีใจสุดขีด เพราะได้ครอบครองน้ำเต้าหยกชั้นเลิศ
หยกชิ้นนี้มีมูลค่ากว่าหนึ่งล้านหยวน
แต่หวังต้าชุนกลับไม่รู้ว่าหยกชิ้นนี้มีค่าแค่ไหน
หม่าเหย่ฉายยิ้มบาง ๆ แล้วหันกลับไปมองหวังต้าชุนอีกครั้ง
หวังต้าชุนกำลังมองหม่าเหย่าฉายพลางยิ้มอยู่พอดี
หม่าเหย่าฉายพยักหน้า
ถึงคนคนนี้จะหายโง่แล้ว แต่ก็ดูไม่ค่อยปกติอยู่ดี
หยกมีค่าขนาดนี้ยังดูไม่ออก ถึงกับคิดว่าเป็นแก้ว
หวังต้าชุนเองก็ดีใจมากเช่นกัน
อย่างไรเสีย น้ำเต้าหยกนี้ก็จะกลับคืนมาเองภายใน 24 ชั่วโมง
ส่วนหม่าเหย่าฉายก็จะได้รับโทษตามสมควร!
ทุกคนต่างสมหวัง!
หลี่เต๋อเฉวียนกวาดตามองรอบ ๆ
“ยืนอึ้งกันทำไม ตอนนี้ควรปรบมือกันสิ!”
“พวกเราขอขอบคุณรองนายกเทศมนตรีสือ ที่สละเวลาจากภารกิจมากมายมาช่วยแก้ปัญหาให้ประชาชน!”
ชาวบ้านจึงเริ่มปรบมือกันอย่างไม่พร้อมเพรียงนัก
หวังต้าชุนกับหม่าเหย่าฉายปรบมือดังที่สุด
“ขอบคุณท่านนายกเทศมนตรีสือ!”
สือเจิ้งหย่งพยักหน้าด้วยความพอใจ จากนั้นก็กล่าวถ้อยคำตามแบบเจ้าหน้าที่อยู่สองสามประโยค กำชับชาวบ้านให้รักใคร่กลมเกลียวกับเพื่อนบ้าน และปฏิบัติตามกฎหมายเมื่อเกิดเรื่องขึ้น