หลังหลิวอวี้หลันเข้ามาในห้องและเห็นหวังต้าชุน เธอก็ค่อย ๆ เดินเข้าไปหา
“ต้าชุน...”
เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย
เมื่อเห็นแววตาพร่าเลือนของหลิวอวี้หลัน หวังต้าชุนก็คล้ายจะเดาออกว่าเธอคิดจะทำอะไร จึงถอยหลังไม่หยุด
สุดท้าย เขาถูกผลักจนไปติดขอบเตียง
ทั้งสองอยู่ใกล้กันมาก หวังต้าชุนได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากกายหลิวอวี้หลัน
ใต้แสงไฟสลัว ผ่านเนื้อผ้าบางเบา
เค้าโครงเรือนร่างอันงดงามค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น
“ต้าชุน...”
น้ำเสียงของหลิวอวี้หลันอ่อนหวานขึ้นเรื่อย ๆ
ขณะพูด เธอก็โอบเอวหนาของหวังต้าชุนไว้ ก่อนแนบกายเข้าหาเขา
แม้มีเพียงเสื้อผ้าบาง ๆ กั้นอยู่ หวังต้าชุนก็สัมผัสได้ว่าอุณหภูมิร่างกายของหลิวอวี้หลันค่อย ๆ สูงขึ้น
“พี่สะใภ้ ผม...หิว...อยากกินหมั่นโถว...”
หวังต้าชุนแสร้งตอบอย่างคนโง่ เขาอยากให้พี่สะใภ้อวี้หลันไปหยิบหมั่นโถว
เขาจะได้แอบหนีกลับบ้านได้
ถึงน้ำเต้าหยกจะบอกว่าหลิวอวี้หลันมีร่างหยินบริสุทธิ์ แต่หวังต้าชุนก็ยังเตรียมใจไม่พร้อม
ทว่าหลิวอวี้หลันไม่เปิดโอกาสให้เขา
“ต้าชุน เดี๋ยวค่อยกินหมั่นโถว...”
หลิวอวี้หลันเม้มริมฝีปากเบา ๆ ในที่สุดก็ตัดสินใจได้
“ปิดไฟก่อนนะ พี่สะใภ้...พี่สะใภ้อยากสอนเกมเกมหนึ่งให้เธอเล่น...”
ปิดไฟ!
เล่นเกม!
นี่...นี่มัน...
หวังต้าชุนทำอะไรไม่ถูกอยู่บ้าง
ดูท่าพี่สะใภ้อวี้หลันจะเชื่อคำพูดของพี่สะใภ้ชุนฮวาจริง ๆ
เมื่อเห็นหวังต้าชุนไม่ตอบสนอง หลิวอวี้หลันก็หันตัวกลับมา ก่อนเอ่ยอย่างเขินอายว่า “ช่างเถอะ พี่สะใภ้ปิดเองก็ได้”
เพียะ!
ทั้งห้องมืดสนิท
หวังต้าชุนยังไม่ทันได้ตั้งตัว ร่างอ่อนนุ่มร้อนผ่าวก็แนบชิดเข้ามา
ร่างของหวังต้าชุนเกร็งขึ้นทันที ลมหายใจพลันรวนเร
ในความมืด หลิวอวี้หลันจับมือเขาไว้เบา ๆ แล้วค่อย ๆ ขยับ
“ต้าชุน ทำแบบนี้แหละ...”
ร่างของเธอสั่นไหวเล็กน้อย ความรู้สึกหวั่นไหวที่ไม่เคยมีมาก่อนแผ่ซ่านไปทั่วกาย
ความอ่อนโยนและความเปล่าเปลี่ยวที่เก็บกดมานานหลายปีพลันพรั่งพรูออกมาในยามนี้