“ฮ่า ๆ ดี!”
“อาบน้ำก่อน แล้วค่อยกินหมั่นโถว...”
หวังต้าชุนแกล้งหัวเราะเอ๋อ ๆ เดินตามหลิวอวี้หลันเข้าไปในลานบ้าน
เขาไม่ได้บอกพี่สะใภ้อวี้หลันว่าจิตใจกลับมาเป็นปกติแล้ว แต่ตัดสินใจแกล้งโง่ต่อไปชั่วคราว
มีแต่ทำแบบนี้ ถึงจะได้แกล้งพวกสารเลวในหมู่บ้านอย่างสนุก
ราวตากผ้าในลานแขวนชุดชั้นในของหลิวอวี้หลันที่ซักจนสีซีดจาง
ขอบผ้ามีขุยขึ้นเต็มไปหมด ยางยืดก็หย่อนยานแล้ว
หยดน้ำไหลจากชายผ้าลงมา
ใต้ราวตากผ้ามีกะละมังใบใหญ่สีแดง เป็นน้ำที่หลิวอวี้หลันตากแดดไว้ตอนกลางวัน ตั้งใจเอาไว้ให้หวังต้าชุนอาบน้ำ
หน้าประตูบ้านมีกระบุงใบหนึ่ง ข้างในอัดแน่นไปด้วยมะเขือ มะเขือเทศ และแตงกวาที่หลิวอวี้หลันเพิ่งเก็บมา
พรุ่งนี้เช้ามืด เธอจะไปตลาดในอำเภอกับหลิวชุนฮวา เพื่อนบ้านในหมู่บ้านเดียวกัน เพื่อเอาผักเหล่านี้ไปขาย
นี่เป็นแหล่งรายได้สำคัญของเธอกับหวังต้าชุนด้วย
“ต้าชุน อย่ายืนนิ่งสิ รีบถอดเสื้อผ้า เดี๋ยวพี่ช่วยเช็ดตัวให้”
หลิวอวี้หลันยื่นมือไปถอดเสื้อผ้าของหวังต้าชุนเหมือนเช่นทุกครั้ง
หวังต้าชุนหน้าแดง เขาถอยหลังโดยสัญชาตญาณ
หลิวอวี้หลันชะงักเล็กน้อย “ต้าชุน วันนี้เป็นอะไรไป เขินด้วยหรือ เมื่อก่อนยังอ้อนให้พี่ช่วยอยู่เลย!”
หวังต้าชุนพูดตะกุกตะกัก “พี่สะใภ้ ผม...ผมทำเองก็ได้...”
“ทำเองก็เอาแต่เล่นน้ำ เมื่อก่อนทำพี่เปียกไปทั้งตัว จำไม่ได้หรือไง”
ยังไม่ทันที่หวังต้าชุนจะตอบ หลิวอวี้หลันก็กระชากเสื้อของเขาออก
หวังต้าชุนกำกางเกงขาสั้นแน่น
พรืด!
หลิวอวี้หลันหัวเราะออกมา
“ต้าชุน ทั้งตัวเธอมีตรงไหนบ้างที่พี่ไม่เคยเห็น ไม่เคยแตะ”
เธอจงใจทำหน้าบึ้ง แสร้งทำเป็นโกรธ
“รีบมานี่ พรุ่งนี้ยังต้องตื่นแต่เช้าไปตลาดในอำเภอ พี่อยากนอนเร็วหน่อย”
หวังต้าชุนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนปล่อยมือจากขอบกางเกง
“ดีมาก แบบนี้สิถึงจะว่าง่าย!”
หลิวอวี้หลันก้มลงคว้าผ้าขนหนูจากกะละมัง บิดจนหมาดแล้วเริ่มเช็ดกล้ามอกแน่นแข็งของเขา
ทั้งสองยืนใกล้กันมาก หวังต้าชุนได้กลิ่นหอมจาง ๆ จากกายหลิวอวี้หลัน
ลมหายใจร้อนผ่าวของเธอรินรดลงบนแผงอกของเขา
ร่างกายหวังต้าชุนเกร็งขึ้นทันที ลมหายใจเริ่มหอบถี่ และร่างกายก็ค่อย ๆ ตอบสนอง
หลิวอวี้หลันเองก็สังเกตเห็นความผิดปกติของหวังต้าชุน แต่ไม่ได้ใส่ใจ
อย่างไรเสีย ต้าชุนก็เป็นผู้ชาย ย่อมมีปฏิกิริยาตามธรรมชาติ
“ต้าชุน วันนี้ว่าง่ายจัง! เดี๋ยวพี่ให้รางวัล เพิ่มกับข้าวให้สักอย่าง ทอดไข่ให้กิน”
“ฮ่า ๆ ดี!”
หวังต้าชุนยังคงแกล้งหัวเราะเอ๋อ ๆ ทุกครั้งที่ได้ยินว่าจะมีของกิน
“ต้าชุน นี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่พี่เช็ดตัวให้เธอแล้วนะ”
หลิวอวี้หลันพูดพลางซักผ้าขนหนูในกะละมัง แล้วเช็ดต่ำลงไปอีก
ครั้งสุดท้ายหรือ?
หวังต้าชุนชะงักเล็กน้อย ไม่เข้าใจว่าพี่สะใภ้อวี้หลันหมายความว่าอย่างไร
“อีกไม่กี่วัน พี่จะเข้าเมืองไปทำงานใช้หนี้แล้ว”
ทำงานใช้หนี้หรือ?
ในความทรงจำของหวังต้าชุน พี่สะใภ้อวี้หลันไม่ได้ติดเงินใครนี่ แล้วทำไมถึงต้องใช้หนี้ด้วย
แต่หวังต้าชุนถามมากไม่ได้ จึงได้แต่หัวเราะเอ๋อ ๆ
“ฮ่า ๆ กินไข่ทอด!”
“เฮ้อ!”
หลิวอวี้หลันถอนหายใจ
“ต้าชุนคนซื่อ เอาแต่คิดเรื่องกิน! พอพี่เข้าเมืองไปแล้ว คนที่พี่เป็นห่วงที่สุดก็คือเธอ”
“ไม่ต้องห่วง พี่ฝากเธอไว้กับพี่สะใภ้ชุนฮวาแล้ว”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ หลิวอวี้หลันก็เช็ดมาถึงใต้สะดือ
ปฏิกิริยาตามธรรมชาติของหวังต้าชุนรุนแรงขึ้นกว่าเดิม เขาถอยหลังไปหลายก้าว
“จั๊กจี้...”
หลิวอวี้หลันจ้องมองอยู่สองวินาที หัวใจพลันเต้นระรัว เธอหันหน้าหนี ใบหน้าแดงก่ำในพริบตา
“ต้าชุนของพี่โตเป็นหนุ่มแล้วจริง ๆ ถึงเวลาหาภรรยาได้แล้ว”
“พี่ไปสืบมาแล้วว่า ตอนสร้างทางด่วน ทางอำเภอชดเชยให้บ้านพี่สะใภ้ชุนฮวาสามแสนหยวน”
“ที่ดินผืนนั้นของบ้านเธอก็น่าจะได้ค่าชดเชยสามแสนหยวนเหมือนกัน พรุ่งนี้พี่จะพาเธอไปถามที่อำเภอ”
“พอได้เงินสามแสนหยวนแล้ว ก็เอาไปหาภรรยาให้เธอ”
“ต่อไปให้ภรรยาเธอช่วยเช็ดตัว”
“แต่ครั้งนี้...พี่ยังจะ...เช็ดให้เธอเอง...”
หลิวอวี้หลันไม่ได้หันกลับมา เธอยืนหันหลังให้หวังต้าชุน แล้วยื่นมือไปด้านหลัง
“ต้...ต้าชุน...”
เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย
“พี่สะใภ้...พี่สะใภ้ไม่มองนะ แบบนี้...จะได้เช็ดให้...”
มองไม่เห็นก็ไม่อึดอัดใจ
หลิวอวี้หลันบอกตัวเองเช่นนั้น
“ต่อไป...ตรงนี้...นอกจากภรรยาเธอแล้ว...ห้ามให้คนอื่นแตะ...”
“เข้าใจไหม...”
“พวกเธอสองคนกำลังทำอะไรกันอยู่”
เสียงคุ้นหูดังมาจากนอกลานบ้าน
หวังต้าชุนรีบหันหลังวิ่งเข้าไปในบ้าน ส่วนหลิวอวี้หลันลุกขึ้นมองไปทางนอกลาน
ที่แท้ก็คือหลิวชุนฮวา
“ชุ...ชุนฮวา...น้องสาว ดึกป่านนี้แล้ว ทำไม...ถึงมาล่ะ...”
เสียงหลิวอวี้หลันสั่น สีหน้าดูกระวนกระวาย มือทั้งสองกำผ้าขนหนูแน่น
หลิวชุนฮวาเป็นคนปากไวประจำหมู่บ้าน นิสัยใจกล้าและปากจัด
สามปีก่อน หลังสามีของเธอตายในเหตุเหมืองถล่ม ผู้ชายในหมู่บ้านหลายคนก็หมายปองเรือนร่างของเธอ
แต่ไม่มีใครกล้าแหย็มกับเธอสักคน
หลิวชุนฮวามองหลิวอวี้หลันที่มีสีหน้ากระวนกระวาย พลางยิ้มแล้วเดินเข้ามาในลาน
เธอเหลือบมองไปทางนอกลาน ก่อนลดเสียงถามว่า “พูดมาตามตรงนะ ตอนกลางคืนเธอแอบใช้มันหรือเปล่า”
“ใช่...ใช้อะไรล่ะ...”
หลิวอวี้หลันเข้าใจดี แต่ยังแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง
“เธอคิดว่าใช้อะไรล่ะ” หลิวชุนฮวาแนบปากกระซิบข้างหู “เมื่อกี้ฉันเห็นแล้ว ของต้าชุนมันใหญ่...”
“ใหญ่กว่าวัวพ่อพันธุ์ที่บ้านเขาเสียอีก...”
ใบหน้าหลิวอวี้หลันยิ่งแดงขึ้น เธอนึกถึงภาพที่เพิ่งเห็นเมื่อครู่
“เขา...เขาก็แค่คนโง่...ไม่รู้อะไรเลย...”
“ไม่รู้ก็สอนได้สิ เมื่อก่อนเขาเป็นถึงอันดับหนึ่งในการสอบ ผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว เธอยังสอนไม่เป็นอีกหรือ เขาจะเรียนไม่รู้เรื่องได้ยังไง...”
“เธอ...” หลิวอวี้หลันหน้าแดงไปทั้งหน้า
“ฮ่า ๆ ไม่แกล้งแล้ว” หลิวชุนฮวาโบกมือ “พี่อวี้หลัน คืนนี้ฉันมาหาพี่เพราะมีธุระจริง ๆ”
หลิวอวี้หลันถอนหายใจอย่างโล่งอก พลางรวบผม “มีธุระอะไรล่ะ ถึงต้องมาพูดเอาป่านนี้”
“ฉันมีลูกพี่ลูกน้องห่าง ๆ ทำงานอยู่ที่ว่าการอำเภอ พอได้ยินเรื่องของหวังต้าชุน เธอก็บอกว่าทำบัตรคนพิการให้ได้ แล้วทุกเดือนก็จะได้รับเงินช่วยเหลือ”
ดวงตาหลิวอวี้หลันเป็นประกาย “จริงหรือ”
“จริงสิ ฉันจะโกหกพี่ทำไม!”
หลิวชุนฮวาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาให้เธอดูประวัติแชต
“น้องชุนฮวา ขอบคุณเธอมากจริง ๆ!”
“พี่น้องกันมาตั้งหลายปี จะขอบคุณอะไรกัน” หลิวชุนฮวาเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า
เธอก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าวแล้วกระซิบว่า “ผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว พี่ก็น่าจะสอนคนโง่บ้างนะ”
“พี่จะเป็นสาวพรหมจรรย์ไปตลอดชีวิตไม่ได้หรอก ต้องลองชิมความสุขของการเป็นผู้หญิงบ้าง”
“พี่สอนเขาจนเป็นแล้ว ฉัน...ก็แวะมาสัมผัสบ้างเป็นครั้งคราวได้...”
“พี่สุข ฉันสุข ทุกคนสุข แบบนี้ถึงจะสุขจริง”
“เธอ...” หลิวอวี้หลันไม่รู้จะพูดอะไร จึงคว้าแตงกวาในกระบุงขึ้นมา หมายจะขว้างใส่หลิวชุนฮวา
หลิวชุนฮวาพลางวิ่งหนีพลางพูดว่า “ฉันมีของตัวเองอยู่แล้ว พี่เก็บไว้ขายเถอะ”
หลิวอวี้หลันกำแตงกวาแน่น นึกถึงคำพูดเมื่อครู่ของหลิวชุนฮวา แล้วหัวใจก็ไหวระริกเป็นระลอก
ในฐานะผู้หญิงคนหนึ่ง เธอเองก็มีความต้องการ
ถึงหวังต้าชุนจะโง่ แต่เขาก็เป็นผู้ชาย
ยิ่งไปกว่านั้น ต้าชุนยังแข็งแรงกว่าผู้ชายคนอื่นมาก
เมื่อนึกถึงภาพเมื่อครู่ หลิวอวี้หลันก็กัดฟัน เดินเข้าไปในบ้าน
อีกไม่กี่วันเธอก็ต้องเข้าเมืองไปทำงานใช้หนี้แล้ว
บางทีการจากกันครั้งนี้อาจยาวนานหลายปี ไม่รู้ว่าจะได้เจอต้าชุนอีกเมื่อไร
สุดท้ายความอดกลั้นในใจ ก็พ่ายแพ้ต่อความอาลัยและความเปล่าเปลี่ยวที่ท่วมท้น
ดูเหมือนเธอจะตัดสินใจได้แล้ว
คืนนี้ เธอจะทำเรื่องอย่างนั้นกับต้าชุน
ในบ้าน หวังต้าชุนกำเครื่องรางน้ำเต้าหยกไว้แน่น
ยิ่งหลิวอวี้หลันเดินเข้ามาใกล้ น้ำเต้าหยกในมือเขาก็ยิ่งร้อนและส่องสว่างขึ้น
หวังต้าชุนชะงัก หรือพี่สะใภ้อวี้หลันจะเป็นผู้มีร่างหยินบริสุทธิ์คนนั้น?
แต่เธอเป็นพี่สะใภ้ที่ดูแลเขามาหลายปี
ถ้าทำแบบนั้น จะทำให้พี่สะใภ้ต้องเจ็บปวดหรือเปล่า!
“ต้าชุน หิวแล้วใช่ไหม”
หลิวอวี้หลันเดินมาหยุดตรงหน้าหวังต้าชุน มองกล้ามอกแน่นแข็งของเขาแล้วรู้สึกคอแห้งผาก
ตลอดสามปีที่ผ่านมา เธอช่วยต้าชุนเช็ดตัวนับครั้งไม่ถ้วน
แต่ไม่เคยรู้สึกเหมือนวันนี้ ราวกับมีไฟกองหนึ่งลุกโชนอยู่ในใจ และยิ่งโหมแรงขึ้นเรื่อย ๆ
มีเพียงต้าชุนเท่านั้นที่จะดับไฟนี้ได้
หลิวอวี้หลันกลืนน้ำลาย
“ผู้ชายแข็งแรงขนาดนี้ ไม่มีผู้หญิงคนไหนอดใจไหวจริง ๆ”
“ยังไงต้าชุนก็เป็นคนโง่ คงไม่เอาเรื่องนี้ไปพูดหรอก”
“แค่ครั้งเดียว ถือว่าต้าชุนตอบแทนที่ฉันดูแลเขามาสามปี...”