พอได้ยินเสียงหลี่เต๋อกุ้ย ทั้งสองคนก็ชะงักไปพร้อมกัน
หวังต้าชุนถามเสียงเบา “อวี้เหมย จะออกไปเทน้ำให้เขาสักแก้วไหม?”
“ไม่เป็นไร ทำต่อเถอะ!”
“ถ้าเขาเดินเข้ามาจะทำยังไงล่ะ!”
“วางใจเถอะ เขาเมาจนไม่ได้สติ ไม่มีทางเข้ามาหรอก!”
......
เสียงในห้องกับเสียงฝนหยุดลงพร้อมกัน
บนเตียงไม่รู้ว่าเป็นเพราะฝนสาดเข้ามาตามแรงลมหรือเปล่า ถึงได้มีน้ำอยู่
ผ่านไปครู่ใหญ่ จ้าวอวี้เหมยจึงค่อย ๆ ลุกขึ้น
“ต้าชุน รอฉันแป๊บหนึ่งนะ ฉันจะออกไปดูหน่อย!”
หวังต้าชุนพยักหน้า
จ้าวอวี้เหมยออกไปแล้วก็เขย่าหลี่เต๋อกุ้ย
“คุณ...ยังจะดื่มน้ำไหม...”
หลี่เต๋อกุ้ยค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
“คุณ...เมื่อกี้ไปทำอะไรมา...”
“ฉันเรียกคุณแล้ว...คุณก็ไม่ตอบสักคำ...”
“จริงสิ...ทำไมเหงื่อออกเยอะขนาดนี้...”
“หน้า...ทำไมแดงขนาดนี้...”
“ข้างนอกฝนตก ฉันออกไปเก็บของมา!”
จ้าวอวี้เหมยรับแก้วน้ำมา
“ฉันเหนื่อยต่างหาก!”
“คุณ...”
หลี่เต๋อกุ้ยไม่ได้พูดอะไร ก่อนจะผล็อยหลับไปอีกครั้ง
เมื่อเห็นหลี่เต๋อกุ้ยหลับแล้ว จ้าวอวี้เหมยก็เข้าไปในห้องข้าง ๆ
“เรียบร้อยแล้ว กลับบ้านไปเถอะ!”
น้ำเสียงของเธออ่อนโยน
“พรุ่งนี้มีข่าวอะไร ฉันจะรีบบอกคุณ!”
“อืม!”
หวังต้าชุนพยักหน้าแล้วจากไป
กลับถึงบ้าน หวังต้าชุนมองหลิวอวี้หลันกับคนอื่น ๆ
เห็นพวกเธอหลับสนิท เขาจึงกลับบ้านไป
ติ๊งหลิง!
โทรศัพท์ของหวังต้าชุนดังขึ้น เป็นข้อความจากเสิ่นเจียอี