สุดท้าย หวังต้าชุนก็ตัดสินใจว่าจะไปคืนนี้
เขาอยากดูว่าหวังซิ่วอวี้เป็นร่างหยินบริสุทธิ์หรือไม่
อย่างไรเสีย กำหนดสิบวันก็เหลืออีกแค่แปดวัน
ตอนนี้เขาบำเพ็ญคู่กับหลิวอวี้หลันและหลิวชุนฮวาสำเร็จแล้ว
แม้วัวอี้เสวี่ยจะเป็นร่างหยินบริสุทธิ์คนที่สามที่เขาพบ
แต่ทั้งสองเพิ่งรู้จักกัน ยังไม่ได้ใกล้ชิดกันจริง ๆ
ถ้าจะบำเพ็ญคู่กัน คงต้องใช้เวลาอีกสักพัก
หวังต้าชุนแบกเคียว เดินไปตามทางเล็กบนเขามุ่งหน้าสู่เขาด้านหลัง
แสงแดดแผดจ้ายังไม่จางหายไปทั้งหมด รอบกายไม่มีแม้แต่สายลม
โชคดีที่ในป่าบนเขามีพืชพรรณเขียวชอุ่ม หวังต้าชุนจึงไม่รู้สึกร้อน
ไม่นานนัก เขาก็มาถึงยอดเขา
ที่นี่มีหญ้าหางหมา หญ้าเอ็นวัว หญ้าหางจิ้งจอก และหญ้าอื่น ๆ ที่ “ต้าพ่าว” ชอบกินที่สุด!
หวังต้าชุนพับแขนเสื้อขึ้นแล้วเริ่มลงมือเกี่ยวหญ้า
หลังได้รับมรดกสืบทอด หวังต้าชุนก็รู้สึกว่ามีพละกำลังเหลือเฟือ ความเร็วในการเกี่ยวหญ้าก็เพิ่มขึ้นมากกว่าแต่ก่อน
ยังไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เขาก็เกี่ยวหญ้าใส่ถุงใหญ่สองใบจนเต็ม
แต่ละถุงหนักถึง 100 ชั่ง
หวังต้าชุนสะพายถุงไว้บนบ่าข้างละใบ เตรียมลงจากเขา
“โอ๊ย...”
“เจ็บจะตายอยู่แล้ว...”
“ช่วยด้วย...”
เสียงนั้นแผ่วเบามาก ราวกับดังมาจากหลังพุ่มไม้
หวังต้าชุนวางถุงหญ้าทั้งสองลง แล้วแหวกกิ่งไม้หนาทึบเดินเข้าไป
ใต้ต้นไม้ มีหญิงงามคนหนึ่งสวมชุดกีฬา ขดตัวอยู่
ดูจากการแต่งกายแล้ว เธอไม่น่าใช่คนจากหมู่บ้านใกล้ ๆ
ใบหน้าของเธอเขียวคล้ำ ริมฝีปากออกม่วงดำ ข้างมือมีสมุนไพรที่ขุดมาได้ไม่กี่ต้นกระจัดกระจายอยู่