ในห้องส้วมชุลมุนวุ่นวายสุดขีด!
เสียงประทัดดังเปรี้ยงปร้าง
เสียงลูกน้องของฟ่านเปียวกรีดร้อง
เสียงอุจจาระที่กระเด็นขึ้นไปในอากาศ ก่อนจะตกใส่ตัวคน
เพียงชั่วพริบตา กลิ่นเหม็นก็อบอวลไปทั่วห้องน้ำสาธารณะ
พวกนักเลงที่เดิมก็เปื้อนคราบสกปรกอยู่เต็มตัว คราวนี้โดนน้ำอุจจาระราดตั้งแต่หัวจดเท้า
กลิ่นเหม็นฉุนพุ่งเข้าใส่จนชวนคลื่นไส้
“แม่งเอ๊ย! อะไรน่ะ!”
“ขี้... ขี้ระเบิดแล้ว!”
“ตาฉัน! แสบจะตายอยู่แล้ว!”
“มีอะไรเด้งเข้าปากฉัน!”
……
ชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งแตกตื่นกันในพริบตา ร้องโหยหวนเรียกหาพ่อแม่ เบียดเสียดกันหนีออกไปทางประตูอย่างน่าอนาถ
ต่างคนต่างผลักกัน แถมยังเหยียบกันเอง
ท่าทีดุดันที่มีเมื่อครู่หายไปหมด เหลือเพียงความน่าขันและสภาพน่าเวทนา
ถึงอย่างนั้น ลูกน้องพวกนี้ก็ยังไม่ลืมลากฟ่านเปียวที่หมดสติออกมาด้วย
ฟ่านเปียวเปลือยเปล่าไปทั้งตัว แถมยังเต็มไปด้วยอุจจาระ
“พี่เปียว! พี่เปียว!”
ลูกน้องช่วยกันเขย่าฟ่านเปียวจนฟื้น
ชาวบ้านที่เห็นภาพนั้นต่างปิดปากกลั้นหัวเราะ
ในที่สุดอันธพาลคนนี้ก็ได้รับผลกรรมเสียที
ฟ่านเปียวค่อย ๆ ลืมตาตื่น
เขายกมือขึ้นนวดขมับ
“เจ็บชะมัด!”
พอก้มหน้ามอง...
เขาก็แข็งค้างอยู่กับที่ทันที!
ร่างเปลือยเปล่าเต็มไปด้วยอุจจาระ!
ความอับอายอย่างหนักกับโทสะพลันถาโถม จนสติของเขาขาดผึง
“แม่งเอ๊ย ไอ้คนโง่บัดซบนั่น!”
“กลับไปเอาปืนมา ฉันจะยิงไอ้สารเลวนั่นให้พรุน!”
พอได้ยินฟ่านเปียวพูด ชาวบ้านต่างพากันเป็นห่วงหวังต้าชุน
พวกเขารู้ดีว่าเมื่อฟ่านเปียวโมโหขึ้นมาจริง ๆ เขาทำได้ทุกอย่าง