หวังต้าชุนมองหวังซิ่วอวี้อีกครั้ง
เธอเก็บตัวอยู่แต่ในบ้านมานาน รูปร่างบอบบาง
ลึก ๆ แล้วมีทั้งความเก้อเขินและอ่อนโยน
ทุกอิริยาบถเผยความใสซื่อขวยเขินอย่างแผ่วเบา
ในสายตาหวังต้าชุน หวังซิ่วอวี้เป็นหญิงงามเรียบง่ายบริสุทธิ์ไม่ต่างจากหลิวอวี้หลัน
แต่หวังซิ่วอวี้หลังดื่มจนเมามายกลับเป็นอีกภาพหนึ่ง
แก้มขาวผ่องมีสีแดงระเรื่อ แต่งแต้มเสน่ห์ให้ยิ่งน่ามอง
ลมหายใจเริ่มถี่ขึ้น หัวใจก็ดูเหมือนเต้นผิดจังหวะ
ระหว่างคิ้วมีแววเย้ายวนเพิ่มขึ้นหลายส่วน
หลังเมามาย หวังซิ่วอวี้ก็เริ่มเข้าหาหวังต้าชุนอย่างกระตือรือร้น ไม่ต่างจากหลิวชุนฮวา
“ต้าชุน... กินเกี๊ยว...”
หวังซิ่วอวี้คีบเกี๊ยวขึ้นมา ป้อนให้หวังต้าชุนด้วยตัวเองอย่างไม่คาดคิด
“อ้าปากสิ ต้าชุน”
หวังต้าชุนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยอมอ้าปาก
“ฮี่ ๆ อร่อยจัง”
เขาหันไปมองหมอผีหญิงหม่า
ชื่อจริงของหมอผีหญิงหม่าคือหม่าเซิ่วเจิน
แม้จะเป็นคนชนบท แต่หม่าเซิ่วเจินไม่เคยลงไปทำงานในไร่นา
แม้เธอจะอายุ 38 ปีแล้ว
แต่กาลเวลากลับเมตตาเธอเป็นพิเศษ
ผิวของเธอเนียนละเอียดและเต่งตึง ใบหน้าไม่มีริ้วรอยแม้แต่น้อย
ส่วนที่ควรอวบก็อวบ ส่วนที่ควรผอมก็ผอม ทั่วร่างไม่มีไขมันส่วนเกินสักนิด
ทุกอิริยาบถเปี่ยมด้วยเสน่ห์ของหญิงที่ผ่านโลกมาแล้ว
หวังซิ่วอวี้มีความใสซื่อขวยเขิน
ส่วนหม่าเซิ่วเจินนั้นเปี่ยมด้วยความเป็นผู้ใหญ่
พวกเธอมีเสน่ห์คนละแบบกันจริง ๆ