ในจังหวะที่ริมฝีปากของเหลิ่งเนี่ยนเนี่ยนแตะลงบนริมฝีปากของหวังต้าชุน เธอกลับผล็อยหลับไปเสียอย่างนั้น
หวังต้าชุนค่อย ๆ วางเหลิ่งเนี่ยนเนี่ยนลงบนเตียง แล้วห่มผ้าให้เธออย่างใส่ใจ
เพราะเตียงค่อนข้างเล็ก หวังต้าชุนจึงทำได้แค่นอนบนเก้าอี้ข้าง ๆ
เขาก้มมองน้ำเต้าหยก
น้ำเต้าหยกไม่ได้เปล่งแสง และไม่ได้ร้อนขึ้นแต่อย่างใด
ดูท่าเหลิ่งเนี่ยนเนี่ยนคงไม่ใช่คนที่เขากำลังตามหา
ตอนนี้ก็เป็นวันที่ 7 แล้ว
จิ่งจื่อหลานที่เพิ่งพบใหม่ก็ยังไม่ได้บำเพ็ญคู่ ส่วนอีกคนก็ยังหาไม่เจอ
เหลียงชุ่ย ซุนซิ่วซิ่ว และจ้าวซิ่วเหมยในหมู่บ้านก็ไม่ใช่ทั้งนั้น!
แล้วคนคนนั้นจะเป็นใครกันนะ?
หวังต้าชุนรู้สึกหวาดหวั่นอยู่บ้าง
......
เช้าวันถัดมา เหลิ่งเนี่ยนเนี่ยนกับหวังต้าชุนยังคงหลับสนิท
หลิวชุนฮวารีบร้อนพรวดพราดเข้ามาในห้อง
“ต้าชุน แย่แล้ว!”
“หลี่เต๋อเฉวียนพาคนจากโรงพยาบาลจิตเวชมาด้วย พวกเขาจะจับนายไปขังไว้ที่โรงพยาบาลจิตเวช!”
“รีบไปซ่อนตัวก่อนเถอะ!”
พอหลิวชุนฮวาเข้ามาในห้อง เธอก็ชะงักไปทันที
เหลิ่งเนี่ยนเนี่ยนนอนอยู่บนเตียงของหวังต้าชุน
ส่วนหวังต้าชุนนอนอยู่บนเก้าอี้ข้าง ๆ
“น้องสาวลูกพี่ลูกน้อง เธอ...มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง มาตั้งแต่เมื่อไหร่...”
“พวกเธอสองคน...”
หวังต้าชุนรีบลุกขึ้นยืน
“พี่สะใภ้ชุนฮวา อย่าเข้าใจผิดนะ!”
“เมื่อคืนผมมีธุระไปอำเภอ แล้วบังเอิญเจอพี่เนี่ยนเนี่ยนเข้าพอดี!”
“เราก็เลยกินข้าวด้วยกัน ดื่มกันนิดหน่อย!”
“แต่พี่เนี่ยนเนี่ยนเมา ผมไม่รู้จะพาไปส่งที่ไหน ก็เลยพากลับมาด้วย!”
พอได้ยินหวังต้าชุนพูด เหลิ่งเนี่ยนเนี่ยนก็พยักหน้าให้หลิวชุนฮวาอย่างแรง