ใบหน้าของจ้าวอวี้เหมยเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข
เธอกอดแขนหวังต้าชุนไว้แน่น
อาจเป็นเพราะเหนื่อยเกินไป ไม่นานจ้าวอวี้เหมยก็หลับสนิท
หวังต้าชุนคลี่ผ้าห่มคลุมให้เธออย่างเอาใจใส่ ก่อนจะลุกขึ้นอย่างแผ่วเบา
เขาหยิบกล่องเหล็กสีน้ำเงินแล้วออกไปอย่างเงียบ ๆ
หวังต้าชุนเหลือบมองเวลา ตอนนี้เป็นเวลา 23.00 น. แล้ว
พรุ่งนี้หลี่เต๋อเฉวียนกับหมอจากโรงพยาบาลจิตเวชจะมาที่นี่
คนทั้งหมู่บ้านก็จะมาด้วย
ถ้าเอาเอกสารเหล่านี้ไปส่งให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องในอำเภอ พรุ่งนี้หมู่บ้านอวี้สุ่ยคงได้ชมละครสนุก ๆ กันแน่
คิดได้ดังนั้น หวังต้าชุนก็ตัดสินใจทันทีว่า
คืนนี้จะเอาเอกสารเหล่านี้ไปส่งให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องในอำเภอ
กลับถึงบ้าน หวังต้าชุนก็ขี่รถสามล้อไฟฟ้ามุ่งหน้าไปยังตัวอำเภอ
ราวเที่ยงคืนกว่า หวังต้าชุนก็มาถึงตัวอำเภอ
ที่หน้าสำนักงานตรวจสอบวินัย หวังต้าชุนบังเอิญพบกับเหลิ่งเนี่ยนเนี่ยน ลูกพี่ลูกน้องของหลิวชุนฮวา
“หวังต้าชุน ทำไมนายมาอยู่ที่นี่ล่ะ!”
พอเห็นหวังต้าชุน เหลิ่งเนี่ยนเนี่ยนก็ตื่นเต้นมาก
“ผมพบหลักฐานใหม่ของหลี่เต๋อกุ้ย เลยตั้งใจเอามาส่งให้เจ้าหน้าที่สำนักงานตรวจสอบวินัย”
หวังต้าชุนมองเอกสารในมือเหลิ่งเนี่ยนเนี่ยน
“หัวหน้าเหลิ่ง แล้วคุณล่ะ!”
“เรื่องนี้...” เหลิ่งเนี่ยนเนี่ยนชะงักไปครู่หนึ่ง “เพราะเหตุผลด้านงาน ตอนนี้ฉันยังบอกคุณไม่ได้”
“แต่ฉันบอกคุณได้อย่างหนึ่ง”
“หลี่เต๋อกุ้ยสารภาพหมดแล้ว ว่าพาดพิงถึงใคร คนในหมู่บ้านของพวกคุณก็น่าจะรู้ดีใช่ไหม!”