เจี่ยโหรวจิ้งหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา
“หวังต้าชุน เราแลกช่องทางติดต่อกันไว้เถอะ ถ้าคุณรู้สึกไม่สบายตรงไหนก็รีบโทรหาฉันทันทีนะ”
หวังต้ชุนกำลังคิดอยู่ว่าจะขอช่องทางติดต่อของเจี่ยโหรวจิ้งอย่างไรดี
ไม่คิดเลยว่าเจี่ยโหรวจิ้งจะเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน
หวังต้ชุนรีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเพิ่มช่องทางติดต่อของเจี่ยโหรวจิ้งทันที!
“งั้นพวกเราขอตัวก่อนนะ แล้วเจอกัน!”
เจี่ยโหรวจิ้งไม่ได้รั้งอยู่นาน เธอหันหลังเดินจากไป
ลานบ้านกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
หลิวอวี้หลันพับแขนเสื้อขึ้น “ทุกคนคงหิวกันแล้วใช่ไหม ฉันไปเตรียมอาหารเช้าก่อนนะ รอสักครู่ล่ะ”
หลิวชุนฮวามองเหลิ่งเนี่ยนเนี่ยน
“ลูกพี่ลูกน้อง กินมื้อเช้าก่อนแล้วค่อยไปเถอะ ให้ต้าชุนไปส่ง!”
“ใช่!”
หวังต้าชุนพยักหน้า
“จิ่งจื่อหลานเป็นข้าราชการหมู่บ้านที่เพิ่งย้ายมาใหม่เมื่อวานนี้”
“เดี๋ยวฉันจะไปส่งเธอที่ตำบล ทำเรื่องที่เกี่ยวข้องพอดี!”
“เธอก็ต้องไปตำบลเหมือนกันไม่ใช่เหรอ ไปทางเดียวกันพอดี”
เหลิ่งเนี่ยนเนี่ยนพยักหน้า
“ได้! งั้นฉันช่วยเตรียมอาหารเช้ากับพวกเธอด้วย”
ตอนเดินจากไป เธอหันกลับมามองหวังต้าชุนแวบหนึ่ง
ในลานเหลือหวังต้าชุนอยู่คนเดียว เขาก้มมองลงไป
ให้ตายสิ!
นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย!
น้ำเต้าหยกยังส่องแสงอยู่!
หรือว่าคนที่เขาตามหาไม่ใช่เจี่ยโหรวจิ้ง?
หวังต้าชุนกวาดตามองไปรอบ ๆ แต่ไม่มีใครอยู่แถวนั้นเลย!
ขณะที่กำลังสงสัย ร่างที่คุ้นเคยร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า