หวังต้าชุนชะงักไปเล็กน้อย เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็เดินไปหาเธอ
ร่างของหลัวเฉี่ยวอวิ๋นเอียงวูบ ก่อนจะพิงเข้ากับอกของหวังต้าชุนโดยตรง
กลิ่นเหล้าข้าวจาง ๆ ผสมกับกลิ่นกายของหลัวเฉี่ยวอวิ๋นโชยเข้ามาปะทะจมูก
แม้จะมีเสื้อเชิ้ตลายดอกกั้นอยู่ หวังต้าชุนก็ยังสัมผัสได้ถึงเรือนร่างบอบบางอ่อนโยนของหลัวเฉี่ยวอวิ๋น
“ขอบคุณนะ พี่ต้าชุน!”
เสียงของหลัวเฉี่ยวอวิ๋นหวานนุ่มขึ้นเรื่อย ๆ
หวังต้าชุนไม่ได้พูดอะไร เขาประคองหลัวเฉี่ยวอวิ๋นเดินไปยังห้องนอนอย่างช้า ๆ
ห้องนอนตกแต่งอย่างเรียบง่ายมาก
มีเตียงหนึ่งหลัง โต๊ะหนึ่งตัว และตู้เสื้อผ้าหนึ่งใบ
หลอดไฟในห้องเสีย
อาศัยแสงจากห้องโถง หวังต้าชุนวางหลัวเฉี่ยวอวิ๋นลงบนเตียง
จากนั้นเขากลับไปที่ห้องโถง รินน้ำให้เธอหนึ่งแก้ว
“พี่เฉี่ยวอวิ๋น เมาแล้วนะ ผมวางน้ำไว้ตรงนี้ พักผ่อนให้ดีล่ะ!”
หลัวเฉี่ยวอวิ๋นไม่ได้เมา เธออยากรั้งหวังต้าชุนไว้ แต่กลับไม่รู้ว่าจะพูดออกไปอย่างไร
ตอนที่หวังต้าชุนกำลังจะจากไป หลัวเฉี่ยวอวิ๋นยื่นมือมาคว้าเขาไว้ คล้ายกับพยายามรั้งให้อยู่ต่อ
หวังต้าชุนหันกลับมามอง
“พี่เฉี่ยวอวิ๋น พักผ่อนให้ดีนะ”
“ไฟในห้องเสีย พรุ่งนี้ผมจะมาเปลี่ยนหลอดให้!”
เมื่อได้ยินหวังต้าชุนพูดเช่นนั้น หลัวเฉี่ยวอวิ๋นก็คลายมือออก
หลังปิดประตูห้องนอน หวังต้าชุนก็เก็บชามกับตะเกียบให้เรียบร้อย เตรียมตัวกลับ
ก่อนออกไป เขาเหลือบมองวัวตัวหนึ่ง