“ได้!”
หวังต้าชุนพยักหน้า
จิ่งจื่อหลานเป็นคนสุดท้ายที่มีร่างหยินบริสุทธิ์
วันนี้ก็เป็นวันที่แปดแล้ว เหลืออีกสองวัน
แม้ตลอดสองวันนี้หวังต้าชุนกับจิ่งจื่อหลานจะยังฝึกอบรมอยู่ในตำบล และมีโอกาสอยู่ด้วยกันตามลำพังมากขึ้น
แต่หวังต้าชุนคิดว่าควรรีบลงมือให้ทันเวลา
เขามองจิ่งจื่อหลานกับฟางจืออี้ “พรุ่งนี้น่าจะว่างกันนะ พวกเรานัดกินข้าวด้วยกันเถอะ ฉันเลี้ยงเอง”
จิ่งจื่อหลานพูดอย่างตื่นเต้น “ได้สิ! เราไปร้านอาหารพี่สะใภ้คนสวยกันอีกนะ อร่อยมากเลย”
ฟางจืออี้พยักหน้า ก่อนหันไปมองจิ่งจื่อหลาน
“งั้นตกลงตามนี้นะ น้องจื่อหลาน พวกเราไปกินบุฟเฟต์ชั้นบนกันเถอะ”
“ได้!”
จิ่งจื่อหลานพยักหน้า แล้วเดินไปยังร้านอาหารชั้นบนพร้อมกับฟางจืออี้
หวังต้าชุนกลับห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้า จากนั้นจึงมุ่งหน้าไปบ้านหลัวเฉี่ยวอวิ๋น
......
หมู่บ้านเถียนเจียอ่าว บ้านเถียนเต๋อเฟย!
เถียนเต๋อเฟยกลับบ้านมาด้วยความโมโห!
พอถึงบ้าน เขาก็เตะเก้าอี้หน้าประตูจนกระเด็น
“เป็นอะไรไป เต๋อเฟย ใครรังแกแกหรือ?”
เถียนต้าจ้วงถามพลางยิ้ม
“ฉันไม่เชื่อหรอกว่าจะมีใครในหมู่บ้านเถียนเจียอ่าวกล้ารังแกแก!”
“บอกมาว่าเป็นใคร ฉันจะไปสั่งสอนมันให้หนัก!”
“ไม่ใช่คนในหมู่บ้านเถียนเจียอ่าว เป็นไอ้โง่จากหมู่บ้านอวี้สุ่ยต่างหาก!”
“ไอ้โง่?”
เถียนต้าจ้วงชะงัก บุหรี่ที่คีบอยู่ในมือแทบหยุดนิ่ง
“แกหมายถึงไอ้โง่หวังต้าชุนคนนั้นหรือ?”
“ใช่ ไอ้โง่นั่นแหละ! พ่อไม่รู้หรอกว่าไอ้เวรนั่นบังคับให้ฉันคุกเข่าให้วัวต่อหน้าคนอื่น”