หลัวเฉี่ยวอวิ๋นพยักหน้า เธอไม่ได้ถามอะไรต่อ เพียงเก็บเสื้อผ้าอย่างง่าย ๆ แล้วคว้าแขนหวังต้าชุนไว้แน่น ก่อนออกจากห้องโถงไปด้วยกัน
ตอนเดินผ่านคอกวัว หลัวเฉี่ยวอวิ๋นเหลือบมองวัวตัวนั้น
“ไม่ต้องห่วง ตอนนี้วัวไม่เป็นอะไรหรอก!”
หวังต้าชุนปลอบหลัวเฉี่ยวอวิ๋นเสียงเบา
“ชุยหย่งคังเล็งเธอ ไม่ได้เล็งวัวตัวนี้”
“บ้านเขามีวัวตั้งเป็นร้อยตัว ไม่มีทางมาขโมยวัวหรอก!”
หลัวเฉี่ยวอวิ๋นรู้สึกว่าคำพูดของหวังต้าชุนฟังดูมีเหตุผลอยู่บ้าง
ก่อนออกไป เธอยังหยิบหญ้ามาป้อนวัวตัวนั้นด้วย
วัวสะบัดหางไปมา
“ไปกันเถอะ พี่เฉี่ยวอวิ๋น!”
“อื้ม!”
หลัวเฉี่ยวอวิ๋นพยักหน้า แล้วตามหวังต้าชุนออกจากบ้าน
จากที่นี่ไปโรงแรมเหล่าตี้ฟางไม่ไกลนัก
ไม่ถึงห้านาที ทั้งสองก็มาถึงหน้าโรงแรม
เพิ่งเดินเข้าไปในล็อบบี้ ก็พบจิ่งจื่อหลานพอดี
จิ่งจื่อหลานเห็นหวังต้าชุนกับหลัวเฉี่ยวอวิ๋นแล้วรีบเดินเข้ามาหา
“พี่ต้าชุน มาแล้วเหรอ!”
เธอเหลือบมองหลัวเฉี่ยวอวิ๋นที่น้ำตาคลอเบ้า
“เกิดอะไรขึ้น พี่แกล้งพี่สาวคนนี้เหรอ!”
“ไม่ใช่...”
หลัวเฉี่ยวอวิ๋นรีบอธิบาย
“สวัสดี ฉันชื่อหลัวเฉี่ยวอวิ๋น พี่ต้าชุนไม่ได้แกล้งฉัน เขาช่วยฉันไว้ต่างหาก!”
“ช่วยเธอไว้เหรอ?”
จิ่งจื่อหลานหันไปมองหวังต้าชุน
หวังต้าชุนพยักหน้าหนัก ๆ
เขาเล่าเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นให้จิ่งจื่อหลานฟังตั้งแต่ต้นจนจบ
จิ่งจื่อหลานจับมือหลัวเฉี่ยวอวิ๋นไว้ “พี่เฉี่ยวอวิ๋น มาอยู่ที่นี่แล้วก็ไม่ต้องกลัวนะ ฉันพาไปพักที่ห้องดีกว่า!”