หม่าเหย่ฉายเหลือบมองหลิวชุนฮวา สีหน้าเต็มไปด้วยความจนใจ
จากนั้นเขาก็หันไปมองหวังต้าชุน
พอเห็นน้ำเต้าหยกที่ห้อยอยู่ตรงคอของหวังต้าชุน หม่าเหย่ฉายก็ชะงักงันไปทันที
น้ำเต้าหยกอยู่กับหวังต้าชุนจริง ๆ!
เขาคิดว่าตัวเองตาฝาด จึงรีบขยี้ตาแรง ๆ
ไม่ผิดแน่!
น้ำเต้าหยกอยู่กับหวังต้าชุนจริง ๆ
ชั่วพริบตานั้น หนังศีรษะของหม่าเหย่ฉายชาวาบ เลือดทั่วร่างเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง เขาคล้ายจะเข้าใจทุกอย่างแล้ว
เมื่อเช้า น้ำเต้าหยกที่เขาใส่เข้าไปด้วยมือตัวเองกลับกลายเป็นกบ
นับตั้งแต่ได้ครอบครองน้ำเต้าหยก ร่างกายของเขาก็หมดสภาพ
กินยาไปเท่าไรก็ไม่ได้ผล แม้แต่เครื่องมือทุกชนิดในโรงพยาบาลก็ตรวจหาสาเหตุไม่พบ
ตอนนี้น้ำเต้าหยกกลับมาอยู่กับหวังต้าชุนอีกครั้งอย่างไร้เหตุผล
เรื่องราวต่อเนื่องกันเป็นทอด ๆ ทำให้หม่าเหย่ฉายรู้สึกว่านี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
ทุกสิ่งที่เขาประสบมาตั้งแต่ต้นจนจบ ล้วนเป็นฝีมือน้ำเต้าหยกในมือหวังต้าชุน!
อาการที่พูดออกมาไม่ได้ของเขา บางทีอาจมีเพียงหวังต้าชุนที่ช่วยแก้ไขได้
แม้ชาวบ้านหมู่บ้านอวี้สุ่ยจะอยู่กันพร้อมหน้า แต่หม่าเหย่ฉายก็ไม่สนอะไรแล้ว
ขอแค่รักษาอาการที่พูดออกมาไม่ได้ให้หาย เรื่องแค่นี้จะนับเป็นอะไรได้
“ต้าชุน ฉันผิดไปแล้ว!”
ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน หม่าเหย่ฉายคุกเข่าลงตรงหน้าหวังต้าชุนทันที
คนทั้งหมู่บ้านเงียบกริบในพริบตา