“น้าหวั่น!”
หวังต้าชุนเสียงเครือ กำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว
“แล้ว...พ่อแม่ของผมจะตายไปแบบนี้จริง ๆ เหรอครับ?”
“จะเป็นแบบนั้นได้ยังไง!”
หลินหว่านตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ฉันเป็นเพื่อนกับแม่ของเธอ เราสองคนเป็นเพื่อนสนิทกันที่สุด”
“ฉันไม่มีทางปล่อยให้พ่อแม่ของเธอตายไปโดยเปล่าประโยชน์ เราต้องสืบหาความจริงให้ได้อยู่แล้ว!”
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง
“แต่ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาเหมาะสม”
หลินหว่านรินชาให้หวังต้าชุนหนึ่งถ้วย
“เธอไม่ได้ตั้งใจจะพาคนในหมู่บ้านร่ำรวยขึ้นหรอกเหรอ?”
“เริ่มจากเรื่องนี้ก่อน!”
“ตอนนี้เธอหายโง่แล้ว ฉันเชื่อว่าต้องมีคนจับตาดูเธออยู่ไม่น้อย!”
“ที่ฉันนัดเธอมา ก็เพื่อกำชับว่าอย่าเพิ่งสืบเรื่องสาเหตุการตายของพ่อแม่ในตอนนี้!”
หวังต้าชุนพยักหน้า
เขารู้ดีว่าหลินหว่านพูดถูก
ตอนนี้มีคนจำนวนไม่น้อยที่อยู่เบื้องหลังกำลังจับตาดูเขาอยู่จริง ๆ
“ครับน้าหวั่น ผมจะฟังคุณ ตอนนี้ยังไม่สืบเรื่องนี้ก่อน”
หลินหว่านได้ยินดังนั้นก็ยิ้ม
“ว่าง่ายจริง!”
“เอาละ ดึกมากแล้ว ฉันไม่รั้งเธอไว้แล้ว”
หลินหว่านลุกขึ้นยืน
“สาวสวยสองคนนั่นคงกำลังรอเธออยู่สินะ!”
“เธอกับพ่อของเธอนี่เหมือนกันจริง ๆ ผู้หญิงชอบกันทั้งคู่”
เธอก้มหน้าลง พวงแก้มแต้มสีแดงระเรื่อ
“ถ้าฉันอายุน้อยกว่านี้สักไม่กี่ปีก็คงดี...”
“น้าหวั่น คุณดูไม่แก่เลยสักนิด ผมว่าคุณอายุไล่เลี่ยกับผมด้วยซ้ำ!”
“ปากหวานจริงนะเรา เหมือนพ่อไม่มีผิด!”