ฟู่ ๆ!
ลมกลางคืนพัดม่านหน้าต่างไหว
แสงจันทร์สีขาวนวลส่องลงบนผ้าปูเตียงสีชมพู
ภายในห้องกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
เสิ่นเจียอีซุกหน้าอยู่ในอ้อมอกของหวังต้าชุน
“พี่ต้าชุน คืนนี้อย่าเพิ่งไปนะ อยู่เป็นเพื่อนฉันแบบนี้ได้ไหม?”
หวังต้าชุนพยักหน้า
“คืนนี้ผมไม่ไปไหน”
ได้ยินหวังต้าชุนพูดเช่นนั้น เสิ่นเจียอีก็ยิ้มอย่างมีความสุข
ไม่นานนัก เสิ่นเจียอีก็หลับไป มือข้างหนึ่งยังวางพาดอยู่บนตัวหวังต้าชุน
ผ่านไปครู่หนึ่ง หวังต้าชุนค่อย ๆ ลุกขึ้น
เขารู้สึกถึงกระแสพลังที่ผุดขึ้นมาจากบริเวณตันเถียน เป็นกระแสพลังที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน
กระแสพลังนั้นไหลไปตามเส้นลมปราณ แผ่ซ่านไปทั่วร่างอย่างรวดเร็ว
หวังต้าชุนยื่นฝ่ามือออกมา กลางฝ่ามือมีแสงสีม่วงจาง ๆ เรืองรองอยู่ชั้นหนึ่ง
ตัวอักษรแถวหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้า
【สื่อใจสื่อสารกับสัตว์】
เข้าใจเสียงในใจของสัตว์ และสื่อสารกับสัตว์ได้
มรดกวิชานี้ไม่เลวเลย!
หวังต้าชุนตั้งใจว่าพรุ่งนี้จะไปลองกับ “ต้าพ่าว” และ “ต้าหวง” ดู
ในที่สุดเขาก็บำเพ็ญคู่กับเสิ่นเจียอีสำเร็จ
วันนี้เป็นวันที่เจ็ดของคำสัญญาสิบวันแล้ว
ในบรรดาผู้มีร่างหยินบริสุทธิ์ทั้งเจ็ดคน เหลือเพียงจิ่งจื่อหลานเท่านั้น
ตลอดสามวันต่อจากนี้ หวังต้าชุนจะได้อยู่กับจิ่งจื่อหลานตามลำพัง
นี่เป็นโอกาสของหวังต้าชุน
หวังต้าชุนพึมพำกับตัวเองว่า “ในที่สุดก็ถอนหายใจได้โล่งอกสักที”
ปัง! ปัง!
น้ำเต้าหยกขยับขึ้นมาในเวลานี้
หวังต้าชุนเกาศีรษะ
“หรือว่าน้ำเต้าหยกจะได้ยินที่ผมพูดเมื่อกี้?”
“หรือหลังจากทำภารกิจคำสัญญาสิบวันสำเร็จแล้ว จะมีภารกิจใหม่รอผมอยู่อีก?”
น้ำเต้าหยกไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ
“ช่างเถอะ!”
“เหนื่อยเกินไปแล้ว!”
“ผมจะพักผ่อนให้เต็มที่!”
หวังต้าชุนจูบน้ำเต้าหยกเบา ๆ ก่อนกำมันไว้แน่นแล้วหลับสนิทไป