หวังต้าชุนหันกลับไปมองผู้หญิงคนนั้น
เขารู้สึกเหมือนเคยเห็นเธอที่ไหนมาก่อน
“พี่ต้าชุน หนูพยุงไม่ไหวแล้ว...”
เสียงร้องขอความช่วยเหลือของเสิ่นเจียอีดังมาจากด้านนอก
เจ้าของร้านรีบพูดขึ้นว่า “ต้าชุน นายไปจัดการธุระก่อนเถอะ ดูแลสาวสวยสองคนนั้นให้เรียบร้อยแล้วค่อยมาหาฉัน!”
“ได้!”
หวังต้าชุนรีบออกไปประคองจิ่งจื่อหลานที่กำลังจะล้มลงกับพื้น
เขาช้อนตัวจิ่งจื่อหลานขึ้นมาอุ้มพาดแขนทันที
ส่วนเสิ่นเจียอีเดินตามหลังมาอย่างโซเซเล็กน้อย
ทั้งสามกลับไปถึงโรงแรม
เมื่อเข้ามาในห้อง 301 หวังต้าชุนก็ชะงักไป!
เขานึกว่าตัวเองเข้าห้องผิด
การตกแต่งภายในห้องไม่เหมือนตอนที่ออกไปเลย
ทั่วทั้งห้องอบอวลด้วยกลิ่นมะลิจาง ๆ
พื้นปูพรมขนแกะสีขาวนวล ตั้งแต่หน้าประตูยาวไปจนถึงข้างเตียง
ผ้าปูที่นอนกับชุดเครื่องนอนบนเตียงไม่ใช่ของเดิมแล้ว แต่เปลี่ยนเป็นสีชมพูทั้งหมด
บนราวแขวนเสื้อผ้าข้าง ๆ ยังมีชุดนอนผ้าไหมวางอยู่
บนโต๊ะกลางมีน้ำแร่หนึ่งลังกับกาน้ำชา
ข้างกันมีจานผลไม้ที่ใส่ผลไม้สดเกรดดีไว้เต็ม
สิ่งที่ทำให้หวังต้าชุนประหลาดใจที่สุดคือประตูห้องน้ำเปิดแง้มอยู่ และด้านในก็เปลี่ยนไปเช่นกัน
เขากวาดตามอง เห็นของใช้ทำความสะอาดและบำรุงผิวแบรนด์ดังที่ยังไม่แกะห่อเพิ่มมาสามชุดบนอ่างล้างหน้า
ผ้าเช็ดตัวกับผ้าขนหนูผืนใหญ่ก็เปลี่ยนใหม่ทั้งหมด!
เสิ่นเจียอีตบไหล่หวังต้าชุนเบา ๆ
“พี่ต้าชุน ตาไม่ได้ฝาด แล้วก็ไม่ได้เข้าห้องผิดด้วย!”
“นี่...เป็นของที่ฉันให้คนมาจัดเตรียมเมื่อกี้...”