เด็กเล็กฉี่พุ่งเร็วมาก
จางซินหลันยังไม่ทันได้ตั้งตัว น้ำอุ่นอุณหภูมิ 37 องศาก็ราดเต็มหน้า หลิวอวิ๋นเฟยเสียแล้ว
“เสี่ยวจื้อ ลูกบ้าไปแล้วหรือไง?”
จางซินหลันผลักหลิวเฉียนจื้อไปทีหนึ่ง ขณะที่สายน้ำปัสสาวะไหลจากใบหน้าของหลิวอวิ๋นเฟยลงไปเปื้อนหน้าอก “เขาเป็นพ่อของลูกนะ ทำไมถึงฉี่ใส่หน้าพ่อตัวเองแบบนี้?”
เด็กสองขวบครึ่งจะไปรู้อะไร?
ถ้าไม่มีผู้ใหญ่คอยยุยง เด็กเล็กคงไม่ทำเรื่องแบบนี้ขึ้นมาเอง
ตอนถูกจ้าวชิวเลี่ยงซ้อม หลิวอวิ๋นเฟยแม้จะเจ็บและอัดอั้นใจมาก แต่ในใจกลับไม่ได้เศร้า
แต่ครั้งนี้...
ลูกชายของตัวเองกลับฉี่ใส่หน้าเขา หลิวอวิ๋นเฟยทนไม่ไหวอีกต่อไป
เขาสะอื้นฮักขึ้นมา
แล้วร้องไห้โฮราวกับเด็กคนหนึ่ง
จางซินหลันเช็ดเลือดกับปัสสาวะบนหน้าให้หลิวอวิ๋นเฟย พลางปลอบด้วยความสงสาร “ที่รัก เด็กยังไม่รู้ประสา อย่าเก็บมาใส่ใจเลยนะ”
ตอนนี้จางซินเฟิงมีสีหน้าภาคภูมิใจอย่างยิ่ง
เขาจูงหลิวเฉียนจื้อที่เพิ่งฉี่เสร็จ แล้วจงใจพูดเสียงดังว่า “เสี่ยวจื้อ เดี๋ยวน้าพาไปซื้อขนมนะ”
หลิวเฉียนจื้อโผเข้าหาจางซินเฟิงทันที
เขาตบมือร้องอย่างตื่นเต้น “ฉี่ใส่พ่อ ได้กินขนม! ฉี่ใส่พ่อ ได้กินขนม!”
ตอนนี้...
หัวใจของหลิวอวิ๋นเฟยแหลกสลายไปแล้ว
บนใบหน้าไม่รู้ว่าเป็นเลือด น้ำปัสสาวะ หรือน้ำตา ไหลทะลักออกมาไม่หยุด
เขามองแผ่นหลังของลูกชายที่ถูกจางซินเฟิงอุ้มจากไป ในใจรู้สึกขมขื่นจนบอกไม่ถูก
งานเลี้ยงหงเหมินของแม่ยายถูกน้องชายตัวเองทำพัง นางรู้สึกไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง แต่เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว จึงได้แต่ยอมเลิกรา
รออีกสองวันแล้วค่อยหาทางรีดเงินจากหลิวอวิ๋นเฟยให้ลูกชายสัก 20,000 หยวน
“ฮึ! ไม่เอาไหนจริง ๆ!”
จ้าวชิวฟางถ่มคำด่าหนึ่งที แค่นเสียงเย็นชาแล้วหันกลับเข้าไปในครัว
หลิวอวิ๋นเฟยนอนอยู่บนพื้น หัวใจราวกับถูกมีดกรีด น้ำตาเอ่อไหลออกมาเงียบ ๆ จากหางตาลงสู่พื้น
ตอนนี้เขารู้สึกว่าตัวเองมีฝีมืออยู่เต็มตัวแท้ ๆ แต่กลับใช้ชีวิตได้แย่ยิ่งกว่าสุนัข
“ที่รัก ฉันรู้ว่าคุณถูกทำให้เจ็บช้ำน้ำใจ วันนี้เป็นความผิดฉันเอง ทั้งที่บอกว่าจะไม่ดื่มเหล้าแท้ ๆ ฉันขอโทษนะ”
จางซินหลันพยุงหลิวอวิ๋นเฟยที่นอนอยู่บนพื้นขึ้นมา พลางประคองเข้าห้องและปลอบอย่างสงสาร “เสี่ยวจื้อยังเล็ก ไม่รู้อะไรทั้งนั้น อย่าถือสาเลยนะ”
เมื่อเข้าห้องแล้ว
หลิวอวิ๋นเฟยนอนหงายอยู่บนเตียง เหม่อมองเพดานโดยไม่พูดอะไรสักคำ
ห้านาทีต่อมา
จางซินเฟิงอุ้มหลานชายกลับมา พอเดินเข้าครัวก็เร่งรัดจ้าวชิวฟางให้เอาเงิน 20,000 หยวนให้
“นี่แกน่ะ พี่สาวแกสั่งให้แกทำแบบนี้หรือไง?”
จ้าวชิวฟางหยุดล้างจาน สีหน้าไม่พอใจ “บอกไม่ให้ลุงเขาดื่มเหล้า แกก็ไม่ฟัง ดึงดันจะดื่มให้ได้ ตอนนี้เรื่องพังหมดแล้ว ฉันจะกล้าเอ่ยปากขอเงินตอนนี้ได้ยังไง?”
“แม่...”
จางซินเฟิงวางหลิวเฉียนจื้อที่อุ้มอยู่ลง “ถ้าฉันเอาเงินมาไม่ได้ แล้วทำแท้งไม่ได้ เธอก็ต้องแต่งงานกับฉัน ฉันยังหนุ่ม ยังเที่ยวไม่พอ ไม่อยากแขวนคอตายอยู่บนต้นไม้ต้นเดียวหรอก”
หลิวเฉียนจื้ออมอมยิ้มไว้ในปาก
เท้าเพิ่งแตะพื้นก็คิดจะเดินออกไป พลางร้องว่า “น้า ผมจะไปฉี่ใส่พ่อ! ผมจะไปฉี่ใส่พ่อ!”
“เสี่ยวจื้อ กลับมาก่อน”
จ้าวชิวฟางรีบคว้าตัวเขาไว้ “เด็กดี เชื่อฟังนะ วันนี้พ่ออารมณ์ไม่ดี ไว้วันหลังค่อยฉี่ใส่ดีไหม?”
“ไม่เอา! เมื่อกี้ผมยังฉี่ไม่หมด อยากฉี่อีก”
“เสี่ยวจื้อเด็กดี ฟังที่ยายพูดนะ เดี๋ยวยายทำของอร่อยให้กิน”
“โอ้! ยายจะทำของอร่อยให้กินแล้ว! ยายจะทำของอร่อยให้กินแล้ว!”
หลิวเฉียนจื้อกระโดดโลดเต้นออกจากครัวไปเล่นคนเดียวในลานบ้าน
เมื่อเห็นว่าแม่ไม่เข้าข้างตัวเอง จางซินเฟิงจึงเดินออกจากครัวไปยังห้องนอนของหลิวอวิ๋นเฟย
“พี่เขย”
พอผลักประตูเข้าไป จางซินเฟิงก็เอ่ยตรง ๆ “พี่ให้เงินผม 20,000 หยวนหน่อยสิ...”
“ไสหัวไป! ออกไปจากบ้านฉัน!”
จางซินหลันรู้ดีว่าน้องชายคิดอะไรอยู่ แต่ก็เห็นเหมือนกันว่าการมาขอเงินตอนนี้ไม่ใช่จังหวะที่ดี
นางมองน้องชายที่ไม่ได้เรื่องด้วยสายตาเย็นชา แล้วตวาดเสียงเข้ม “พี่เขยแกเป็นถึงขนาดนี้แล้ว ยังมีหน้ามาขอยืมเงินอีกหรือ?”
“พี่ จะตะคอกทำไม?”
จางซินเฟิงไม่ได้เงินไป ใจย่อมไม่สบอารมณ์ “ผมเป็นน้องชายแท้ ๆ ของพี่นะ ทำไมถึงเข้าข้างคนนอกล่ะ?”
“อะไรเรียกว่าเข้าข้างคนนอก? เขาเป็นพี่เขยแท้ ๆ ของแกนะ”
จางซินหลันผลักจางซินเฟิงออกไปนอกห้องทันที
ประตูปิดดังปัง
“ได้ ไม่ให้ใช่ไหม?”
เสียงจางซินเฟิงดังมาจากนอกประตู “ถ้าพี่ไม่ให้เงิน ผมจะไปบอกพ่อ รอพ่อกลับมาดูเถอะว่าจะจัดการพี่ยังไง!”
พูดจบ เสียงฝีเท้าของจางซินเฟิงก็ค่อย ๆ ห่างออกไป
ภายในห้อง
จางซินหลันนั่งลงข้างเตียง แล้วค่อย ๆ เขย่าแขนหลิวอวิ๋นเฟย
“อวิ๋นเฟย ฉันขอโทษจริง ๆ ไม่คิดเลยว่าพี่เจ็บขนาดนี้แล้ว เสี่ยวเฟิงยังจะมาขอเงินอีก”
หลิวอวิ๋นเฟยไม่ตอบ
ภาพที่หลิวเฉียนจื้อฉี่ใส่หน้าเขาเมื่อครู่ยังวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด
เขาเคยคิดอย่างไร้เดียงสาว่า
ต่อให้เด็กยังไม่รู้ประสาแค่ไหน ก็คงไม่ฉี่ใส่หน้าพ่อแท้ ๆ ของตัวเองแน่ ต้องเป็นเพราะแม่ยายสอนให้เสียคนแน่ ๆ
บางทีมีเพียงจากที่นี่ไป เขาถึงจะไม่ต้องทนถูกเอาเปรียบ และลูกก็จะไม่ถูกสอนให้เสียคน
ทันใดนั้น ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมา
ย้ายบ้าน
เขาทนสถานที่แห่งนี้มาพอแล้ว
มีเพียงออกห่างจากพวกเหลือบไรกลุ่มนี้ เขาถึงจะพาภรรยากับลูกใช้ชีวิตอย่างมีความสุขได้
เสียงสำนึกผิดของจางซินหลันยังคงก้องอยู่ข้างหูหลิวอวิ๋นเฟย แต่เขากลับฟังไม่เข้าหูเลย
“หลันหลัน ผมเหนื่อยแล้ว”
เสียงของหลิวอวิ๋นเฟยฟังดูอ่อนล้า
“อวิ๋นเฟย เรื่องทั้งหมดเป็นความผิดของฉัน”
จางซินหลันจับมือเขาไว้ “ต่อไปฉันจะไม่ให้ลุงมาบ้านเราอีกแล้ว”
“ช่างเถอะ ถึงยังไงเขาก็เป็นลุง เราสองคนห้ามเขาไม่ได้หรอก” หลิวอวิ๋นเฟยหันหน้าเล็กน้อย มองจางซินหลัน
“แล้ว...แล้วเราจะทำยังไงดี?”
จางซินหลันกุมมือหลิวอวิ๋นเฟยแนบปาก เสียงสะอื้นอยู่ในลำคอ
“เราย้ายบ้านกันเถอะ” หลิวอวิ๋นเฟยจ้องตานางแล้วพูดอย่างจริงจัง
“ย้ายบ้าน?” จางซินหลันชะงักไป
“อืม ย้ายบ้าน” หลิวอวิ๋นเฟยกล่าว “เราสามคนย้ายไปอยู่ในตัวอำเภอ เช่าบ้านสักหลัง ลูกก็ใกล้เข้าอนุบาลแล้ว ผมไม่อยากทนถูกดูถูกอยู่ที่บ้านอีก”
เมื่อได้ยินความคิดของหลิวอวิ๋นเฟย
จางซินหลันก็โอบคอเขาไว้ แล้วจูบปากเขาอย่างดูดดื่ม
ผ่านไปเต็มหนึ่งนาที นางถึงยอมผละออก
“อวิ๋นเฟย ฉันจะฟังคุณ เราจะย้าย พรุ่งนี้คุณไปหาบ้านเช่า เจอแล้วเราก็ย้ายเลย”
จางซินหลันปล่อยหลิวอวิ๋นเฟย สีหน้าตื่นเต้นเล็กน้อย “คุณพักผ่อนให้ดีนะ ฉันจะไปคุยกับแม่เรื่องย้ายบ้านเดี๋ยวนี้”
พูดจบ นางก็ออกจากห้องเดินไปทางครัว
ภายในครัว
จางซินหลันเล่าเรื่องย้ายบ้านให้ฟัง
“ย้ายเข้าเมืองแล้วยังต้องเช่าบ้านอีก ต้องเสียเงินเพิ่มตั้งเท่าไร?” จ้าวชิวฟางพูดอย่างไม่พอใจ “น้องชายแกยังรอเงิน 20,000 หยวนไปทำแท้งอยู่นะ”
“แม่ แม่โง่หรือเปล่า? พวกเราย้ายออกไป บ้านที่เพิ่งปรับปรุงใหม่ก็จะได้ยกให้น้องชายไง”
จางซินหลันกล่าว “คงไม่ปล่อยให้น้องชายไม่มีแม้แต่บ้านอยู่ตอนแต่งงานหรอกนะ”
“โธ่ ลูกสาวคนดีของแม่ ทำไมแม่ถึงนึกไม่ถึงนะ?”
จ้าวชิวฟางยิ้มจนปากแทบฉีก “พวกแกย้ายออกไป แม่ก็แค่เป็นห่วงเสี่ยวจื้อนิดหน่อย”
นางเหลือบมองออกไปนอกครัว ตรวจดูว่ามีใครแอบฟังอยู่หรือไม่
เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใคร จ้าวชิวฟางก็ลดเสียงลง
“หลันหลัน ถ้าเสี่ยวจื้อไม่ได้อยู่กับแม่ให้คอยดูแล แล้วถ้าไอ้คนโง่นั่นจับได้ว่าเสี่ยวจื้อไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของเขาจะทำยังไง?”