ราตรีมืดมิด
หลิวอวิ๋นเฟยขี่รถไฟฟ้าพุ่งทะยานไปตลอดทาง มุ่งหน้าสู่ตึกร้างตรงปากถนน
ตลอดทาง ในหัวของเขามีแต่ความคิดที่จะไปช่วยคน จนไม่ทันสนใจสภาพแวดล้อมรอบตัว
จังหวะที่เขากำลังจะถึงหน้าตึกร้างพอดี
แสงไฟจ้าสองดวงพลันสว่างวาบ รถตู้เก่าทรุดโทรมไร้ป้ายทะเบียนคันหนึ่งพุ่งออกมาจากตรอกด้านข้างอย่างรวดเร็ว
แสงจ้าบาดตาจนเขาลืมตาไม่ขึ้น
หลิวอวิ๋นเฟยเหยียบเบรกอย่างแรงโดยไม่ทันคิด แต่กลับพบว่าเบรกเสีย
ให้ตายสิ
ปกติดีอยู่แท้ ๆ ดันมาเสียเอาตอนนี้
รถพุ่งมาด้วยความเร็วสูง เขาไม่มีเวลาหักหลบเลย
“โครม!”
เสียงรถชนดังสนั่นกึกก้องไปทั่วราตรีมืดมิด
รถไฟฟ้าพุ่งไถลไปกับพื้นถนน เกิดประกายไฟจากการเสียดสี ก่อนจะหยุดลงเมื่อชนต้นไม้ใหญ่ฝั่งตรงข้ามถนน
ขณะเดียวกัน
ร่างของหลิวอวิ๋นเฟยถูกชนจนลอยคว้างขึ้นไปกลางอากาศหลายเมตร
โชคดีที่เขาเติบโตในวัดเส้าหลินตั้งแต่เด็ก ฝึกฝนจนมีฝีมือไม่ธรรมดา หากเป็นคนทั่วไป ป่านนี้คงไม่รอดแล้ว
ในช่วงคับขัน
ขณะถูกชนกระเด็น เขาอาศัยแรงปะทะประคองร่างกลางอากาศให้ทรงตัวได้
หลังพลิกตัวกลางอากาศหลายรอบ เขาก็สลายแรงกระแทกจากรถตู้ได้มากที่สุด ก่อนลงถึงพื้นอย่างมั่นคงโดยได้รับบาดเจ็บน้อยที่สุด
ชั่วขณะที่มือเท้าสัมผัสพื้น ในหัวของหลิวอวิ๋นเฟยเหลือเพียงความสงสัยไม่รู้จบ
ทุกอย่างในคืนนี้ช่างผิดปกติเกินไป
รถตู้คันนี้ไม่โผล่มาก่อนหน้านี้หรือหลังจากนี้ แต่ดันมาปรากฏตอนที่เบรกของเขาเสียพอดี
บนโลกนี้จะมีเรื่องบังเอิญขนาดนี้ได้อย่างไร?
ความคิดแล่นปราด รายงานตรวจดีเอ็นเอที่ฮวาเหยาให้เขาก่อนหน้านี้ผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง