หัวใจของซูฮุ่ยสั่นสะท้านตามไปด้วย
เธอไม่อยากเชื่อเลยว่าหวังซิ่วเฟินจะพูดอะไรแบบนี้ออกมา
ให้เธอกับพ่อของอู๋ต้าเฉียง...
แค่คิดก็ขยะแขยงแล้ว!
ซูฮุ่ยออกแรงดึงมือกลับ ลุกขึ้นเตรียมจะเดินหนี แต่ยังไม่ทันยืนได้เต็มตัว อู๋ต้าเฉียงก็ฉวยไหล่เธอจากด้านหลัง กดเธอลงไปนั่งอีกครั้ง
อู๋เจี้ยนกั๋วไม่พูดอะไร แต่จ้องซูฮุ่ยเขม็ง แววตาเต็มไปด้วยความละโมบอย่างไม่ปิดบัง สายตาของเขากวาดมองหน้าอกกับขาของเธอสลับไปมา
ซูฮุ่ยเข้าใจแล้ว
ทั้งสามคนในครอบครัวคงตกลงเรื่องนี้กันในบ้านเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ถึงได้ออกมาพูดกับเธอตรง ๆ
ถ้าซูฮุ่ยยอม ทุกคนก็เป็นอันพอใจ
แต่ถ้าไม่ยอม เกรงว่าอู๋ต้าเฉียงกับอู๋เจี้ยนกั๋วคงใช้กำลังบังคับเธอ
หัวใจของซูฮุ่ยดิ่งลงสู่ก้นเหว
เธอรู้ว่าอู๋ต้าเฉียงกับครอบครัวไม่ดีกับเธอ แต่ไม่คิดเลยว่าพวกเขาจะหน้าด้านถึงขนาดนี้
“พวกคุณจะทำอะไร? ฉันไม่ยอม! ต่อให้พวกคุณทำยังไง ฉันก็ไม่ยอม!”
รอยยิ้มบนใบหน้าหวังซิ่วเฟินเลือนหายไป เธอคว้าแขนซูฮุ่ยไว้อีกครั้ง
“เสี่ยวฮุ่ย ที่แม่ทำก็เพื่อแกกับต้าเฉียงนะ แกแต่งเข้าบ้านนี้มาตั้งสามปีแล้ว ท้องก็ยังไม่มีวี่แวว คนในหมู่บ้านเขาพูดถึงแกยังไงรู้ไหม? พวกเขาบอกว่าแกเป็นแม่ไก่ที่ออกไข่ไม่เป็น!”
“อย่ามาหลอกฉัน! ต้าเฉียงไปตรวจที่ตัวเมืองมาแล้ว ปัญหาอยู่ที่เขา เกี่ยวอะไรกับฉัน? ต้าเฉียง ปล่อยฉัน!”
อู๋ต้าเฉียงไม่ยอมปล่อย กลับออกแรงมากกว่าเดิม
หวังซิ่วเฟินเห็นว่าหลอกซูฮุ่ยไม่สำเร็จ เลยเลิกเสแสร้งเสียเลย
“ใช่ ปัญหาอยู่ที่ต้าเฉียง แล้วจะทำไม? แกแต่งเข้าบ้านอู๋แล้ว ก็เป็นคนตระกูลอู๋ คลอดลูกไม่ได้ก็เป็นความผิดของแก ถ้าแกเชื่อฟัง ยอมให้พ่อของต้าเฉียงเข้าไปในห้องแก พอมีลูกแล้ว ชีวิตต่อจากนี้ก็ใช้กันตามปกติ แต่ถ้าไม่เชื่อฟัง...ต้าเฉียง!”
“แม่ ผมรู้แล้ว”
อู๋ต้าเฉียงไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขากระชากตัวซูฮุ่ยอย่างแรงจนเธอตกจากม้านั่ง แผ่นหลังฟาดพื้นเสียงดัง ตลอดร่างเจ็บระบมไปหมด
อู๋ต้าเฉียงยังไม่ปล่อยมือ ลากซูฮุ่ยไปยังห้องด้านตะวันตกทั้งอย่างนั้น อู๋เจี้ยนกั๋วไม่พูดสักคำแล้วเดินตามเข้าไป
ซูฮุ่ยพยายามคว้ามืออู๋ต้าเฉียง แต่ไม่มีประโยชน์เลย
แรงของอู๋ต้าเฉียงมากกว่าเธอเยอะ
อู๋ต้าเฉียงออกแรงเพียงนิดเดียวก็โยนซูฮุ่ยขึ้นไปบนเตียงเตาดินได้แล้ว
“เสี่ยวฮุ่ย เชื่อฟังแม่เถอะนะ วางใจได้ พอเธอมีลูก ฉันจะถือว่าเป็นลูกแท้ ๆ ของเรา”
“ไสหัวไป! ไอ้เดรัจฉาน!”
ซูฮุ่ยแทบจะเสียสติ เธอขดตัวอยู่ตรงมุมห้องแล้วตะโกนด่าอู๋ต้าเฉียง น้ำตาไหลพราก
“ฉันเป็นเมียแกนะ แกจะยืนดูฉันถูกคนอื่นย่ำยีแบบนี้เหรอ?”
“พ่อไม่ใช่คนอื่นสักหน่อย”
อู๋ต้าเฉียงพุ่งเข้าใส่แล้วคว้าไหล่ซูฮุ่ยไว้
“เธอไม่อยากมีลูกหรือไง? ให้พ่อเป็นคนทำให้สิ พอมีลูกแล้ว เราก็กลับไปใช้ชีวิตด้วยกันดี ๆ”
“ไสหัวไป! ออกไปนะ!”
ซูฮุ่ยใช้สองมือข่วนหน้าอู๋ต้าเฉียงอย่างแรง
เธอไม่อยากเห็นหน้าอู๋ต้าเฉียงอีกแล้ว
ขยะแขยง
อู๋เจี้ยนกั๋วส่งเสียงฮึดฮัด โยนบุหรี่ในมือลงพื้นแล้วเหยียบดับ ก่อนจะพุ่งขึ้นไปบนเตียงเตาดินในพริบตา จากนั้นก็เตะอู๋ต้าเฉียงจนล้มคะมำ
“ไอ้ไม่ได้เรื่อง! แค่ผู้หญิงคนเดียวยังจัดการไม่ได้!”
หลังตวาดด่า อู๋เจี้ยนกั๋วก็คว้าผมซูฮุ่ย แล้วตบหน้าเธอสองฉาด
ฝ่ามือทั้งสองหนักหน่วงจนซูฮุ่ยเวียนหัวตาลาย มุมปากมีเลือดไหล ใบหน้าบวมเป่ง
เมื่อเห็นซูฮุ่ยไม่ขยับแล้ว อู๋เจี้ยนกั๋วก็เข้ามากระชากเสื้อผ้าของเธอ
ซูฮุ่ยสะดุ้งได้สติ รีบคว้าเสื้อผ้าไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยมือ
อู๋เจี้ยนกั๋วยังจับผมซูฮุ่ยอยู่ มือเดียวจึงกระชากเสื้อผ้าเธอไม่ถนัด เขาหันไปถลึงตาใส่อู๋ต้าเฉียง
“มานี่! กดเมียแกไว้!”
อู๋ต้าเฉียงรีบพุ่งเข้ามาคว้าแขนซูฮุ่ยเพื่อแยกมือเธอออก อู๋เจี้ยนกั๋วจึงกระชากเสื้อผ้าอีกครั้ง คราวนี้เสื้อของซูฮุ่ยถูกดึงขาด เผยให้เห็นชุดชั้นในข้างใน
อู๋เจี้ยนกั๋วหัวเราะหึ ๆ แล้วจะกระชากต่อ ซูฮุ่ยกลับถีบขาทั้งสองข้างสุดแรง จนอู๋เจี้ยนกั๋วเกือบหงายหลัง
อู๋เจี้ยนกั๋วใช้เข่ากดขาของซูฮุ่ยเอาไว้
“แม่งเอ๊ย ฤทธิ์เยอะนักนะ! เดี๋ยวจะดูว่าแกยังร้องออกไหม!”
แขนขาของซูฮุ่ยถูกกดไว้ เสื้อผ้าก็ถูกกระชากจนหลุด เธอขยับตัวไม่ได้เลย ในใจสิ้นหวังอย่างหมดจด
มาถึงขั้นนี้แล้ว เธอจะทำอะไรได้อีก?
แต่จู่ ๆ ซูฮุ่ยก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ เธอรวบรวมแรงทั้งหมดแล้วตะโกนสุดเสียง
“พี่หลิว ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!!!”
สีหน้าอู๋เจี้ยนกั๋วเปลี่ยนไปทันที เขารีบปิดปากซูฮุ่ย แต่ไม่คิดว่าเธอจะกัดมือเขาเต็มแรง ไม่ยอมปล่อย เลือดไหลออกจากมุมปากของซูฮุ่ยทันที
อู๋เจี้ยนกั๋วเจ็บจนร้องลั่น ไม่มีเวลาจับผมซูฮุ่ยอีก จึงตบเธอซ้ำอีกสองฉาด
คราวนี้เขาโมโหจริง ๆ จนตบซูฮุ่ยสลบไป
หวังซิ่วเฟินได้ยินเสียงก็รีบวิ่งเข้ามา
“เป็นอะไร? ยังไม่เสร็จอีกเหรอ?”
“ไม่ต้องสนใจแล้ว ออกไปข้างนอก ถ้าหลิวหลานมาถาม ก็บอกว่าต้าเฉียงกับซูฮุ่ยทะเลาะกัน อย่าให้พวกเขาเข้ามา”
“อ๋อ ได้”
หวังซิ่วเฟินเห็นซูฮุ่ยหมดสติไปแล้ว และเห็นมืออู๋เจี้ยนกั๋วมีเลือดไหล ก็รีบออกไป
เธอเพิ่งเดินไปถึงลานบ้าน ก็ได้ยินเสียงคนทุบประตู
“ใครน่ะ?”
“ฉันเอง หลิวหลาน เมื่อกี้ฉันเหมือนได้ยินเสี่ยวฮุ่ยเรียกฉันนะ?”
“ไม่มีอะไรหรอก เธอหูฝาดไปเอง”
“ฉันไม่ได้หูฝาด ป้าหวัง เปิดประตูหน่อย ฉันจะดูว่าเสี่ยวฮุ่ยเป็นอะไร”
“ไม่มีอะไร แค่ต้าเฉียงทะเลาะกับเสี่ยวฮุ่ยนิดหน่อย เถียงกันสองสามคำ เธอคงได้ยินเข้า ไม่มีเรื่องอะไรหรอก”
“จริงเหรอ?”
พี่หลิวไม่เชื่อสักนิด
เธอกำลังจะเข้านอนอยู่แล้ว จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงซูฮุ่ยร้องขอความช่วยเหลือ
เสียงนั้นเหมือนคอจะแตกอยู่แล้ว
ผัวเมียบ้านไหนทะเลาะกันแล้วร้องขอความช่วยเหลือกันล่ะ?
“ป้าหวัง ฉันสนิทกับเสี่ยวฮุ่ย ถ้าเธอทะเลาะกับต้าเฉียง ฉันจะเข้าไปช่วยพูดให้ ต้าเฉียงทำงานเก่ง แถมได้เงินไม่น้อย ฉันจะคุยกับเสี่ยวฮุ่ย ให้เธออยู่กับต้าเฉียงดี ๆ อย่าทะเลาะกันบ่อย ๆ”
“ไม่ต้องหรอก ไม่มีอะไร ฉันกับลุงจะช่วยคุยเอง”
หวังซิ่วเฟินยืนคุยกับพี่หลิวอยู่หลังประตู ไม่ยอมเปิดให้เด็ดขาด
พี่หลิวเห็นไม้อ่อนไม่ได้ผล จึงต้องใช้ไม้แข็ง
“ป้าหวัง ฉันไม่ได้จะหาเรื่องนะ ฉันได้ยินเสี่ยวฮุ่ยร้องขอความช่วยเหลือจริง ๆ เปิดประตูให้ฉันเข้าไปดูหน่อย”
“จะเข้าไปดูอะไร? เรื่องในบ้านเรา เธออย่ายุ่งเลย”
“ทำไมฉันจะยุ่งไม่ได้? ฉันสนิทกับเสี่ยวฮุ่ย พวกคุณรังแกเธอไม่ได้หรอก! ถ้าไม่เปิดประตู ฉันจะเรียกคนแล้วนะ ถ้าเกิดมีคนตายขึ้นมาจริง ๆ ต้าเฉียงก็หนีไม่พ้นเหมือนกัน!”
“โธ่เอ๊ย แม่คุณเอ๊ย”
หวังซิ่วเฟินหมดทางเลือก เธอกลัวจริง ๆ ว่าพี่หลิวจะตะโกนเรียกคน
บ้านเพื่อนบ้านอยู่ติดกันหมด ตะโกนออกไปทีเดียว ไม่รู้ว่าจะมีคนมามุงดูมากแค่ไหน
ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป ตระกูลอู๋จะยังมีหน้าอยู่ได้ยังไง?
หวังซิ่วเฟินเปิดประตูแล้วหันกลับไปตะโกน
“พ่อเฒ่า หลิวหลานมาแล้ว!”
อู๋ต้าเฉียงเริ่มลนลาน
“พ่อ ทำยังไงดี?”
อู๋เจี้ยนกั๋วมองออกไปข้างนอกแวบหนึ่ง แล้วคลายมือที่จับซูฮุ่ยออก ก่อนมองอู๋ต้าเฉียง
“ถอดเสื้อผ้า!”