ตอนเช้า ไก่ยังไม่ทันขัน หวังซิ่วเฟินก็ลุกจากเตียงเตาไปทำงานอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
เธอรู้สึกผิดขึ้นมาแล้ว
โรงพยาบาลอำเภอคงสู้โรงพยาบาลในเมืองไม่ได้ แต่ก็คงไม่พลาดอะไรใหญ่โต
อู๋ต้าเฉียงไปตรวจมาแล้ว หลายปีมานี้ก็ไม่มีลูกสักที แถมตอนมีอะไรกันยังใช้เวลาแสนสั้น ปัญหานี้ส่วนใหญ่คงอยู่ที่อู๋ต้าเฉียง
พอนึกถึงหลายปีมานี้ที่หวังซิ่วเฟินคอยเหน็บแนมซูฮุ่ยและทำสีหน้าใส่เธอสารพัด ก็อดกังวลไม่ได้ว่าหากซูฮุ่ยรู้ความจริงแล้วจะขอหย่า
ยังไงก็ต้องรั้งซูฮุ่ยไว้ให้ได้
อู๋ต้าเฉียงมีลูกไม่ได้ แต่คนอื่นมีได้
ถ้าปิดเรื่องนี้ไว้ คนนอกไม่มีทางรู้แน่
ซูฮุ่ยได้ยินเสียงขยับก็รีบสวมเสื้อผ้าออกมา
“แม่ เดี๋ยวฉันทำเองค่ะ”
“ไม่ต้อง เสี่ยวฮุ่ย ไปนอนต่ออีกหน่อยเถอะ ไม่ต้องรีบลุก งานอะไรให้แม่ทำเองก็ได้”
หวังซิ่วเฟินยิ้มประจบอยู่บ้าง ก่อนจะดันซูฮุ่ยกลับเข้าไป
แต่ซูฮุ่ยนอนไม่หลับอยู่แล้ว ในใจรู้สึกแปลก ๆ ตลอด
ตอนกินมื้อเช้า หวังซิ่วเฟินก็ดูแลซูฮุ่ยเป็นพิเศษ คอยคีบกับข้าวให้ไม่หยุด แถมยังยกไข่ให้เธอด้วย
อู๋ต้าเฉียงกับอู๋เจี้ยนกั๋วกินข้าวเช้าเสร็จก็ออกไป
ซูฮุ่ยลุกไปเก็บชามตะเกียบอย่างเป็นธรรมชาติ แต่หวังซิ่วเฟินกลับเข้ามาแย่งไปอีก
“เสี่ยวฮุ่ย อย่าทำแล้ว แม่ทำเอง ไปพักในห้องเถอะ ถ้าเบื่อก็ออกไปเดินเล่น ไปเล่นไพ่บ้างก็ได้ อย่าเอาแต่อุดอู้อยู่ในบ้าน”
“แม่ ฉันไม่เป็นไรค่ะ”
ซูฮุ่ยคิดว่าหวังซิ่วเฟินคงกำลังพยายามชดเชยเรื่องที่เมื่อคืนเธอกับอู๋ต้าเฉียงทะเลาะกัน
“จะเป็นไรไม่เป็นไรอะไรกันล่ะ ลูกแต่งเข้าบ้านเรามาคนเดียว แม่ก็ถือว่าเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของแม่ แม่คนไหนไม่รักลูกสาวตัวเองบ้างล่ะ ไปพักเถอะ”
ซูฮุ่ยขัดใจแม่สามีไม่ได้ จึงได้แต่กลับไปห้องฝั่งตะวันตก
หวังซิ่วเฟินทำงานอยู่ข้างนอกพักหนึ่ง เก็บบ้านจนสะอาดเรียบร้อยแล้วถึงมาเคาะประตูห้องซูฮุ่ย
“เสี่ยวฮุ่ย แม่เก็บบ้านเสร็จแล้ว ออกไปเดินเล่นเถอะ เดี๋ยวก่อนเที่ยงแม่ก็กลับมาทำกับข้าว ไม่ต้องห่วงอะไรทั้งนั้นนะ”
ซูฮุ่ยพยักหน้า
หวังซิ่วเฟินออกไปแล้ว แต่ก็ยังอดไปเล่นไพ่นกกระจอกไม่ได้
ซูฮุ่ยเองก็ไม่ได้อยู่บ้าน เธอหยิบตะกร้าใส่อุปกรณ์เย็บผ้า แล้วค้นกางเกงที่ตะเข็บปริออกมาตัวหนึ่ง ก่อนออกไปหาพี่สะใภ้หลิวกับคนอื่น ๆ
พี่สะใภ้หลิวกับคนอื่น ๆ ออกมากันนานแล้ว กำลังนั่งจับกลุ่มคุยเรื่องชาวบ้าน
ซูฮุ่ยนั่งลงข้าง ๆ เอาด้ายมาแตะริมฝีปากชื้น ๆ พลางร้อยเข็มไปด้วยฟังพี่สะใภ้หลิวกับคนอื่นคุยกันไปด้วย
“ได้ยินหรือยัง ลูกชายของเจิ้งเหล่าซื่อทุบตีเจิ้งเหล่าซื่อ แถมยังเอาเงินในบ้านไปจนหมด แล้วก็เอาไปพนันอีก”
“อะไรนะ จริงหรือเปล่า? เจิ้งเหล่าซื่อไม่ใช่คนเก่งหรอกเหรอ นี่โดนลูกชายตัวเองตีได้ยังไง?”
“คนเป็นพ่อจะลงมือกับลูกชายหนัก ๆ ได้ยังไงล่ะ ลูกชายเขาไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี ลงมือก็ไม่รู้จักหนักเบา เจิ้งเหล่าซื่อถึงกับต้องไปโรงพยาบาลอำเภอแล้ว”
“เฮ้อ ลูกชายเจิ้งเหล่าซื่อนี่มันไม่ได้เรื่องจริง ๆ ต่อไปลูกสาวบ้านไหนจะยอมแต่งให้ล่ะ!”
“ก็ใช่น่ะสิ!”
พี่สะใภ้หลิวกับอีกหลายคนส่ายหน้ากันระนาว
“ฉันว่าสามีของเสี่ยวฮุ่ยอย่างต้าเฉียงดีจะตาย ซื่อ ๆ ขยันทำงาน เสี่ยวฮุ่ยได้แต่งกับต้าเฉียงก็ถือว่าได้อยู่สุขสบายแล้ว”
“นั่นสิ ต้าเฉียงทำงาน พ่อของต้าเฉียงก็ทำงาน ทั้งปีหาเงินได้ไม่น้อยเลย เสี่ยวฮุ่ย พ่อสามีกับต้าเฉียงหาเงินได้ตั้งเยอะ ไม่ซื้อกำไลทองให้เธอสักวงหรือไง?”
ซูฮุ่ยรีบส่ายหน้า “ต้าเฉียงจะไปหาเงินได้ยังไงล่ะ เขารับจ้างทำงานให้คนอื่น เหนื่อยแทบตาย”
“ดูเธอสิ ฉันพูดแค่นี้ก็เข้าข้างเขาแล้ว”
“เธอจะไปรู้อะไร ดูหุ่นต้าเฉียงสิ แข็งแรงอย่างกับวัว เวลาไถนาคงออกแรงเต็มที่ ดูหน้าตาเสี่ยวฮุ่ยสิ ผิวเนียนจนแทบจะบีบน้ำออกมาได้อยู่แล้ว”
“ฉันก็ว่างั้น! ถ้าตาแก่ที่บ้านฉันเก่งได้สักครึ่งของต้าเฉียง ฉันก็พอใจแล้ว”
“ตาแก่บ้านเธออายุเท่าไรแล้ว ยังจะเอามาเทียบกับต้าเฉียงอีกเหรอ?”
“ก็เทียบไม่ได้หรอก เมื่อคืนปิดไฟกัน เพิ่งห้านาทีก็ไม่ไหวแล้ว โมโหจนฉันอยากถีบเขาให้กระเด็น”
พี่สะใภ้หลิวกระแอมสองครั้ง
“พอแล้ว ๆ พูดกันให้น้อยหน่อย ไม่เห็นหรือไงว่าเสี่ยวฮุ่ยหน้าแดงหมดแล้ว นึกว่าทุกคนจะหน้าด้านเหมือนพวกเธอหรือไง”
“แหม ทำเป็นรู้จักอาย ไม่รู้ใครกันที่พูดแต่แตงกวา พูดแต่รูอยู่ทุกวัน”
พี่สะใภ้หลิวทั้งโมโหทั้งขำ ยกมือทุบคนพูดไปทีหนึ่ง
“ยังจะพูดอีก! ถ้าพวกเธอไม่ชอบฟัง ฉันจะพูดทุกวันไปทำไม?”
ทุกคนหัวเราะกันลั่น
ซูฮุ่ยหัวเราะตาม แต่ในใจกลับรู้สึกขมขื่น
คนนอกต่างคิดว่าอู๋ต้าเฉียงร่างกายแข็งแรง แต่รสชาติที่แท้จริงมีแค่เธอเท่านั้นที่รู้ดี
เวลาเช้าผ่านไปอย่างรวดเร็ว หวังซิ่วเฟินกลับมาทำกับข้าวก่อนเที่ยงตามที่พูดไว้จริง ๆ
นาน ๆ ทีหวังซิ่วเฟินจะทำกับข้าวสักครั้ง แถมยังทำไม่อร่อยอีกต่างหาก
กินข้าวเสร็จ หวังซิ่วเฟินก็รีบร้อนออกไปอีก
วงไพ่ตอนบ่ายเริ่มขึ้นอีกครั้ง
ซูฮุ่ยไม่ได้ออกไปไหน กลับเข้าห้องไปนอนกลางวัน
แต่พอนอนบนเตียงเตากลับหลับไม่ลง
เธอรู้สึกว่าหวังซิ่วเฟินทำตัวผิดปกติมาก
ก่อนหน้านี้เวลาที่เธอกับอู๋ต้าเฉียงทะเลาะกัน หวังซิ่วเฟินก็เข้ามาห้าม แต่ไม่เคยเอาอกเอาใจขนาดนี้
พวกเขามีเรื่องอะไรปิดบังเธออยู่หรือเปล่า?
วันนี้อู๋ต้าเฉียงไปตรวจที่โรงพยาบาลในเมือง น่าจะรู้ผลแล้วใช่ไหม?
ไม่รู้ว่าเป็นปัญหาของอู๋ต้าเฉียงหรือเปล่า
ถ้าอู๋ต้าเฉียงมีลูกไม่ได้จริง ๆ จะทำยังไงดี?
ซูฮุ่ยมีเรื่องกังวลอยู่ในใจ ตลอดบ่ายจึงนั่งไม่ติด
จนกระทั่งเย็น อู๋ต้าเฉียงกับอู๋เจี้ยนกั๋วก็กลับมาเสียที
อู๋ต้าเฉียงก้มหน้าคอตก ส่วนสีหน้าของอู๋เจี้ยนกั๋วก็ไม่สู้ดีนัก
หวังซิ่วเฟินกลับมาก่อนเวลาเช่นกัน พอเห็นอู๋ต้าเฉียงกับอู๋เจี้ยนกั๋วเข้ามา ก็รีบพาทั้งสองคนไปห้องฝั่งตะวันออก แล้วปิดประตู
“เป็นยังไงบ้าง ได้ผลหรือยัง?”
อู๋ต้าเฉียงไม่พูดอะไร
อู๋เจี้ยนกั๋วเป็นฝ่ายพูดขึ้น
“ตรวจแล้ว ปัญหาอยู่ที่ต้าเฉียง เขามีลูกไม่ได้”
“หา?”
หวังซิ่วเฟินรู้สึกขาอ่อนยวบ ทรุดพิงเตียงเตา
“หมอว่าไง รักษาได้ไหม ต้องใช้เงินเท่าไร?”
“ไม่ใช่เรื่องเงิน โรคนี้รักษาไม่ได้”
น้ำเสียงของอู๋เจี้ยนกั๋วเจือความผิดหวัง เขาจุดบุหรี่ขึ้นมามวนหนึ่งแล้วสูบเงียบ ๆ
หวังซิ่วเฟินไม่เชื่อ “ทำไมถึงรักษาไม่ได้ล่ะ เป็นโรคอะไรกันแน่?”
“ภาวะไม่มีอสุจิ ไปถามหมอในเมืองมาหลายคนแล้ว ทุกคนบอกว่ารักษาไม่ได้”
หวังซิ่วเฟินมองอู๋ต้าเฉียงที่ก้มหน้าคอตก หัวใจที่เคยแขวนค้างอยู่ก็แตกสลายลงในที่สุด
“แล้วจะทำยังไง? ต้าเฉียงมีลูกไม่ได้ แบบนี้บ้านเราก็สิ้นลูกหลานน่ะสิ?”
“จะสิ้นลูกหลานอะไร!”
อู๋เจี้ยนกั๋วถลึงตาใส่เธอ “พูดให้น้อยหน่อย ไม่กลัวซูฮุ่ยได้ยินหรือไง?”
“คุณมีวิธีเหรอ?”
“เข้ามานี่ ต้าเฉียงก็มาด้วย ฉันจะบอกพวกเธอ...”
ซูฮุ่ยอยากเข้าไปในห้องฝั่งตะวันออก แต่ประตูปิดอยู่ เธอเข้าไปไม่ได้ จึงได้แต่รออยู่ข้างนอก
ผ่านไปไม่กี่นาที อู๋ต้าเฉียง หวังซิ่วเฟิน และอู๋เจี้ยนกั๋วก็ออกมา
หวังซิ่วเฟินปิดประตูห้องโถง แล้วดึงซูฮุ่ยให้นั่งลง
“เสี่ยวฮุ่ย หลายปีมานี้ต้าเฉียง พ่อของต้าเฉียง แล้วก็แม่ ปฏิบัติกับเธอยังไงบ้าง?”
ซูฮุ่ยยิ่งรู้สึกกระวนกระวาย
“แม่ ทำไมจู่ ๆ ถึงถามแบบนี้ล่ะคะ พวกแม่ดีกับฉันมากค่ะ”
“ใช่ไหมล่ะ แม่ก็ถือว่าเธอเป็นลูกสาวแท้ ๆ จริง ๆ ตอนนี้บ้านเรากำลังเจอเรื่องลำบาก เธอก็ควรช่วยกันคิดหาทางใช่ไหม?”
ซูฮุ่ยพยักหน้า “แม่วางใจเถอะ ไม่ว่าที่บ้านจะเกิดเรื่องอะไร ฉันจะหาทางช่วยเอง”
“มีคำนี้จากเธอ แม่ก็วางใจแล้ว”
หวังซิ่วเฟินพูดว่าวางใจ แต่กลับเริ่มออกแรงบีบแขนซูฮุ่ยแน่นขึ้น
“งั้นแม่จะไม่อ้อมค้อมแล้วนะ ต้าเฉียงไปตรวจที่โรงพยาบาลในเมืองมา ที่เขามีลูกไม่ได้ก็เป็นปัญหาของเขาเอง”
“หา? งั้นก็ต้องรักษาสิคะ”
“รักษาไม่ได้”
“รักษาไม่ได้เหรอ?”
ใบหน้าซูฮุ่ยซีดเผือด แม้เธอจะพอเดาไว้ก่อนแล้ว แต่พอได้ยินออกมาจริง ๆ ก็ยังทำใจยอมรับได้ยาก
หวังซิ่วเฟินบีบแขนเธอแรงขึ้นอีก
“เสี่ยวฮุ่ย เธอก็อยากมีลูกใช่ไหม? แม่มีวิธี คืนนี้ให้พ่อเธอเข้าไปในห้องเธอ ยังไงก็เป็นลูกหลานบ้านอู๋เหมือนกัน...”