“หา?”
อู๋ต้าเฉียงไม่เข้าใจว่าหมายถึงอะไร จึงยืนงงไม่ขยับ
อู๋เจี้ยนกั๋วเตะอู๋ต้าเฉียงอีกที
“ฉันบอกให้แกถอดเสื้อผ้า! ถอดเสื้อผ้าซูฮุ่ยด้วย แล้วเข้าไปอยู่ใต้ผ้าห่มด้วยกัน เดี๋ยวข้างนอกจะมีเสียงอะไร ก็ห้ามเปิดประตูเด็ดขาด”
“อ๋อ เข้าใจแล้ว”
อู๋ต้าเฉียงถอดเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว แล้วหันไปกระชากเสื้อผ้าของซูฮุ่ย
อู๋เจี้ยนกั๋วเหลือบมองซูฮุ่ย ก่อนหันหลังเดินออกไป ซ่อนมือที่บาดเจ็บไว้ในกระเป๋า แล้วปิดประตูห้องฝั่งตะวันตก
หลิวหลานเข้ามาอย่างรวดเร็ว โดยมีหวังซิ่วเฟินตามหลังมาติด ๆ
อู๋เจี้ยนกั๋วนั่งอยู่บนม้านั่งเตี้ย มองหลิวหลาน
“หลิวหลาน ดึกดื่นป่านนี้มาทำอะไร?”
“ลุงพูดแบบนี้ได้ยังไง เราเป็นเพื่อนบ้านกัน ฉันจะมาดูหน่อยไม่ได้หรือไง?”
“ได้สิ ทำไมจะไม่ได้ล่ะ แค่สงสัยว่าดึกดื่นป่านนี้เธอวิ่งมาที่นี่ ไม่กลัวสามีที่บ้านจะพูดอะไรหรือไง?”
“จะกลัวอะไรล่ะ ฉันไม่ได้หลบหน้าเขาสักหน่อย ตอนมาก็บอกเขาแล้วด้วย”
หลิวหลานไม่หลงกลคำพูดของอู๋เจี้ยนกั๋ว “ซูฮุ่ยล่ะ? เมื่อกี้ฉันเหมือนได้ยินเธอร้องขอความช่วยเหลือ”
“หา? เธอคงหูฝาดแล้วล่ะ ซูฮุ่ยกับต้าเฉียงกลับเข้าห้องไปตั้งนานแล้ว ป่านนี้อาจจะมุดเข้าไปอยู่ใต้ผ้าห่มกันแล้วก็ได้”
“งั้นเหรอ?”
หลิวหลานมองไปทางห้องฝั่งตะวันตก
ประตูห้องปิดอยู่ มองไม่เห็นว่าข้างในเป็นยังไง ทั้งยังไม่ได้ยินเสียงอะไรด้วย
“อะไร? ต้าเฉียงกับซูฮุ่ยกำลังทำเรื่องอย่างว่า เธอจะเข้าไปดูด้วยหรือไง?”
“จะทำแบบนั้นได้ยังไงล่ะ”